الجواهر السنية في الأحاديث القدسية - الشيخ حرّ العاملي - الصفحة ١٤١ - الباب السابع فيما ورد في شأن موسى عليه السلام

گناهانش را مى‌بخشم. اى موسى، بدان كه فخر رداى من و كبريايى پيراهن من است. هر كس در اين دو چيز با من به منازعه برخيزد، من با آتش جهنم او را عذاب مى‌دهم.

اى موسى، يكى از بزرگى جلالت من اين است كه اگر بنده‌اى كه من به وى مال دنيا داده‌ام، بنده مؤمن و فقير مرا كه از مال دنيا دست كوتاه است، اكرام و احسان كند. من آن بنده ثروتمند را دوست مى‌دارم. ولى اگر آن بنده ثروتمند به آن بنده فقير تكبر نمايد، او به جلال من توهين كرده است.

و روى الثقة الجليل أبو جعفر أحمد بن محمّد بن خالد البرقيّ في كتاب المحاسن عن جعفر بن محمّد عن عبد اللَّه بن ميمون القدّاح عن أبي عبد اللَّه عن أبيه عن جدّه عليّ بن الحسين عليهم السلام، قال‌: قال موسى عليه السلام: يا ربّ، من أهلك الذين تظلهم في ظلّ عرشك يوم لا ظلّ إلّا ظلّك؟ قال: يا موسى، الطاهرة قلوبهم، و البريئة أيديهم، الذين يذكرون جلالي ذكر آبائهم، الذين يكتفون بطاعتي كما يكتفي الولد الصغير باللبن، الذين يأوون إلى مساجدي كما تأوي النسور إلى أوكارها، الذين يغضبون لمحارمي إذا استحلّت مثل النمر إذا أحرد.

ثقه بزرگوار ابو جعفر احمد بن محمد بن خالد برقى، در كتاب محاسن از جعفر بن محمد از عبد اللَّه بن ميمون قداح از ابو عبد اللَّه از پدرش از جدش على ابن حسين عليهم السلام روايت نموده كه حضرت فرمود: موسى به خداوند عرض كرد:

خداوندا، چه كسانى هستند كه تو آنها را در روز قيامت كه به جز سايه تو سايه‌اى نيست، آنها را در سايه عرشت قرار مى‌دهى؟ خداوند فرمود: اى موسى، آنها كسانى هستند كه قلبشان پاك است و دستانشان از گناه برى است. و جلال و عظمت مرا مانند جلال و عظمت پدران خود ياد مى‌كنند و به طاعت من پناه مى‌آورند مانند رغبت طفل صغير به نوشيدن شير مادر. و آنها به مساجد من پناه‌