الجواهر السنية في الأحاديث القدسية - الشيخ حرّ العاملي - الصفحة ١٤٠ - الباب السابع فيما ورد في شأن موسى عليه السلام

و سنها[١] لتربيتك، و لو لم أفعل ذلك بها إذا لكانت و سائر النساء سواء.

يا موسى، أ تدري أنّ عبدا من عبادي تكون له ذنوب و خطايا حتّى تبلغ أعنان السماء فأغفرها له و لا ابالي؟ قال: يا ربّ، كيف لا تبالي؟ قال: لخصلة شريفة تكون في عبدي احبّها، لحبّ الفقراء المؤمنين يتعاهدهم و يساوي نفسه بهم و لا يتكبّر عليهم، فإذا فعل ذلك غفرت له ذنوبه و لا ابالي.

يا موسى، إنّ الفخر ردائي، و الكبرياء إزاري، من نازعني في شي‌ء منهما عذّبته بناري.

يا موسى، إنّ من إعظام جلالي إكرام العبد الذي أنلته حظّا من الدنيا عبدا من عبادي مؤمنا قصرت يده في الدنيا، فإنّ تكبّر عليه فقد استخفّ بجلالي.

در تفسير امام حسن عسگرى عليه السلام آمده كه: آيا مى‌دانى خداوند به موسى چه فرمود؟ خداوند به موسى فرمود: اى موسى، آيا مى‌دانى من چقدر به تو ترحم نموده‌ام؟ موسى گفت: تو از مادرم به من مهربان‌ترى. خداوند فرمود: موسى مادرت در اثر فضل من بر تو ترحم مى‌كرد. من بودم كه او را بر تو مهربان ساختم و قلب او را پاك نمودم، تا او تو را پاك تربيت كند. اگر من اين كارها را با وى نمى‌كردم او با زنان ديگر فرق نداشت. بعد هم خداوند فرمود: اى موسى، مى‌دانى اگر بنده‌اى از بندگان من گناهش چنان بزرگ باشد كه به آسمانها برسد، اگر به سوى من بيايد او را مى‌بخشم و اين كار برايم مهم نيست.

موسى عرض كرد: خداوندا، چگونه او را مى‌بخشى؟ خداوند فرمود:

بواسطه يك خصلت خوبى كه در بنده من باشد. محبوبترين خصلت در نزد من اين است كه به فقراى مؤمنان محبت كند و با آنها همكارى نمايد و خود را با آنها يكسان بداند و به آنها كبر نفروشد. وقتى كه اين كارها را كرد من همه آن‌

[١]- الوسن: أوّل النوم.