الجواهر السنية في الأحاديث القدسية - الشيخ حرّ العاملي - الصفحة ٧٥ - الباب السابع فيما ورد في شأن موسى عليه السلام

من با همان كلماتى سخن بگو و مرا صدا كن كه در كتاب خود به تو آموخته‌ام.

بدان كه من شما را مانند آقايى كه بنده زر خريد خود را صدا كند تا به او عنايت نمايد و به او شرف مقام بدهد، صدا مى‌كنم. همين عمل من به تو و به اجداد گذشته‌ات فضل و احسان من است.

اى موسى، مرا در هيچ حالى فراموش مكن. به زيادى مال مسرور مباش.

زيرا فراموشى من موجب قسى شدن دلها مى‌شود و زيادى مال هم سبب زياد شدن معصيت مى‌گردد. زمين به من اطاعت مى‌كند. آسمانها و درياها مطيع من هستند (يعنى آنها با آن عظمتى كه دارند، مطيع خداوند هستند). معصيت بر من موجب شقاوت همه مى‌شود. من خداوند بخشنده و مهربانم. رحمان هر زمانى هستم كه بعد از رفاه شدت و سختى بيايد و يا بعد از سختى و شدت رفاه و همچنين به پاداش نيكى كه بعد از يك ديگر مى‌آيند و ملك من دائمى است و زوال ندارد. چيزى از آسمان و زمين بر من پوشيده نيست. چگونه از من چيزى پنهان مى‌ماند، در حالى كه من اول و آخر آنها هستم. چگونه تو متوجه آن چيزهايى نمى‌شوى كه در نزد من است (از ثواب و عقاب و بخشش و غفران) در صورتى كه تو به طور قطع عاقبت به سوى من برخواهى گشت.

اى موسى، مرا پناهگاه خود قرار بده و گنجينه‌هاى باقيات و صالحات خود را به من بسپار. فقط از من بترس از ديگران مترس. چون به سوى من برخواهى گشت. اى موسى، به كسى كه از حيث خلق و مال از تو پايين‌تر است رحم كن و به كسى كه از تو بالاتر است حسد مبر. زيرا حسد نيكى‌ها را از بين مى‌برد مانند آتشى كه هيزمها را مى‌خورد و تمام مى‌كند.

اى موسى، بدرستى كه فرزندان آدم تواضع كردند تا بدان وسيله به فضل من نايل شوند و قربانى‌هايى آوردند ولى من قربانى را فقط از كسانى قبول مى‌كنم كه متقى باشند. پس وضع آنها همان طور شد كه آگاهى. بنا بر اين تو چگونه به رفيق بعد از برادر و يا به وزير مطمئن مى‌شوى.