الجواهر السنية في الأحاديث القدسية - الشيخ حرّ العاملي - الصفحة ٢٣٧ - الباب الحادي عشر فيما ورد بشأن سيدنا و نبينا محمد بن عبد الله صلى الله عليه و آله

پس من آنها را بواسطه فقر و مسكنت و بيمارى، امور دينشان را اصلاح مى‌كنم.

و من به وضع بندگانم عالم هستم و مى‌دانم كه امور دين آنها از چه طريق بايد اصلاح شود و همان راه را برايشان باز مى‌كنم.

و بعضى از بندگان مؤمن هستند كه در عبادت من بيش از حد تلاش مى‌كنند و شبها از رختخواب راحتشان بيرون مى‌آيند و به من عبادت مى‌كنند. ولى من يك شب و يا دو شب آنها را وادار به خواب مى‌نمايم كه نتوانند شب بلند شوند عبادت كنند و اين عمل من عنايت من نسبت به آنها مى‌باشد. وقتى كه صبح از خواب بيدار مى‌شوند ناراحت مى‌گردند و تأسف مى‌خورند كه چرا ديشب براى عبادت بيدار نشدند؟ بلى، اگر من ميان او و عبادتش حايل نشوم، عجب در عبادت او را فرا مى‌گيرد و همان عجب باعث مى‌گردد در همه اعمال خود مرتكب فتنه و فساد بشود و از خودش راضى باشد و گمان كند كه بر همه عبادت‌كنندگان برترى دارد و در عبادت از حد قصور تجاوز كرده (يعنى در مقابل عبادت خداوند هرگز قصور نكرده است) و همين افكار و انديشه‌ها او را از من دور مى‌كند. ولى او هميشه گمان مى‌كند كه با آن عبادتها به من نزديكتر مى‌گردد.

پس بندگان من نبايد به آن اعمال خود كه به خاطر ثواب انجام مى‌دهند متكى باشند (و خود را از خداوند طلبكار بدانند). زيرا اگر آنها نفس و عمر خود را در عبادت من دچار زجر و مشقت كنند، با اين كار خود هم در نزد من مقصرند و هم به كنه عبادت من نرسيده‌اند و نمى‌توانند با آن عبادتها به آنچه كه از فضل و كرم من، نعمتهاى بهشت را برايشان گذارده‌ام برسند. و لكن به رحمتم اطمينان داشته و به عقلم خرسند و به حسن ظنّ من مطمئن باشيد. در اين هنگام رحمت و رضوان و آموزش و بخشش من آنان را مى‌گيرد. پس به راستى من خداوند بخشنده و بخشاينده هستم و به همين صفات ناميده شده‌ام.

ابو على طوسى اين حديث را از پدرش از مفيد از ابن قولويه از محمد ابن يعقوب، با همان سند روايت كرده است و گفته: خداوند متعال فرموده: