الجواهر السنية في الأحاديث القدسية - الشيخ حرّ العاملي - الصفحة ٦٥٦ - باب أبي عبد الله جعفر بن محمد الصادق عليهما السلام

براى قومت بگو كه: هميشه رحمت من بر غضبم سبقت دارد. پس از رحمت من مايوس نشويد. چون هيچ گناهى در نزد من چنان بزرگتر نيست كه من آن را نبخشم. و به آنها بگو: براى رهايى در غضب من به دشمنان من متوسل نشوند. چون هنگامى من سطوتى دارم كه هيچ كدام از مخلوقات من نمى‌توانند جلو آن را بگيرند.

ابن بابويه اين حديث را در عقاب الاعمال مانند حديث قبل ذكر كرده تا رسيده به آنجايى كه مى‌گويد: من آنها را از چيزهايى كه دوست دارند به آن چيزهايى كه كراهت دارند مبتلا مى‌كنم.

و برقى اين حديث را در كتاب محاسن از ابن محبوب، به همان مضمون نقل كرده است.

و عن الحسين بن محمّد عن أحمد بن إسحاق عن بكر بن محمّد الأزديّ عن أبي عبد اللَّه عليه السلام قال‌: ما زار مسلم أخاه في اللَّه إلّا ناداه اللَّه: أيّها الزائر طبت و طابت لك الجنّة.

و از حسين بن محمد از احمد بن اسحاق از بكر بن محمد ازدى از ابو عبد اللَّه عليه السلام نقل كرده كه حضرت فرمود: هر مسلمان به خاطر خداوند به عيادت و ديدار برادر و دوست مسلمانش برود، خداوند به وى مى‌فرمايد: اى زيارت‌كننده، كار خوبى كردى و پاك شدى، بهشت من بر تو واجب شد.

و بهذا الإسناد عن بكر بن محمّد عن أبي عبد اللَّه عليه السلام قال‌: قال اللَّه: إنّ من أغبط أوليائي عندي عبدا مؤمنا ذا حظّ من صلاح أحسن عبادة ربّه، و عبد اللَّه في السريرة، و كان غامضا في الناس و لم يشر إليه بالأصابع، و كان رزقه كفافا فصبر عليه، فعجّلت به المنيّة فقلّ تراثه و قلّت بواكيه.