الجواهر السنية في الأحاديث القدسية - الشيخ حرّ العاملي - الصفحة ٥٦٣ - الباب الثاني عشر ما جاء من الأحاديث القدسية في شأن أمير المؤمنين و الأئمة من ولده عليهم السلام و في النص عليهم، و في معنى الإمامة

لا ييبس ورقها و لا يتغيّر طعمها، فمن عرفهم و عرف حقّهم جعلت له عند الجهل حلما و عند الظلمة نورا، اجيبه قبل أن يدعوني و اعطيه قبل أن يسألني ... الحديث.

من (مؤلف) در باب حضرت موسى عليه السلام، حديث حفص بن غياث از امام صادق عليه السلام را نقل كرده‌ام كه حضرت فرموده: در آن هنگام كه خداوند با موسى عليه السلام سخن گفت، فرمود: اى موسى، من نماز كسى را قبول نمى‌كنم مگر اين كه خالصانه در مقابل عظمت من خاضع باشد و شب و روز دلش از خوف من بلرزد و روزهايش را با ذكر من به شب آورد و اصرار در گناه نكند و حق اوليا و دوستان مرا رعايت نمايد. موسى عليه السلام عرض مى‌كند: خداوندا، منظورت از دوستان و اوليايت، ابراهيم و اسحق و يعقوب مى‌باشد؟ خداوند مى‌فرمايد: اى موسى، اينها دوستان و اولياى من هستند ولى من منظورم از اين دوستان كه نام بردم، كسانى هستند كه من به خاطر آنها آدم و حوا را خلق كردم و همچنين بهشت و جهنم را آفريدم.

دوباره موسى عليه السلام عرض كرد: خداوندا، آن كيست؟ خداوند فرمود: آن شخص محمد احمد است كه نامش را از نام خودم مشتق كرده‌ام چون من محمود هستم. موسى عرض كرد: خداوندا، مرا از امت او قرار ده. خداوند فرمود: اى موسى، تو وقتى كه او را شناختى و به مقام و منزلت او و خانواده‌اش معترف شدى و فهميدى كه مثل او و اهل بيتش در ميان مخلوقاتم مانند فردوس در ميان بهشت مى‌باشد كه هرگز برگهاى درختانش خشك نمى‌شوند و طعم ميوه‌هاى آن تغيير نمى‌يابد، از امت او هستى. پس هر كس آنها را بشناسد و به حقوق آنها معترف باشد، من براى آن شخص هنگام جاهل بودن حلمى مى‌دهم و هنگام ظلمت و تاريكى قلب او را روشن مى‌كنم و پيش از آنكه از من چيزى بخواهد دعايش را اجابت مى‌كنم و قبل از اين كه مرا بخواند من پاسخ او را مى‌دهم ... تا آخر حديث.