الجواهر السنية في الأحاديث القدسية - الشيخ حرّ العاملي - الصفحة ٦١٠ - الباب الثالث عشر فيما جاء من الأحاديث القدسية في النص على الإمامة من طريق العامة

الأديان، و جاعل من ذرّيّته اثني عشر عظيما، و جاعل ذرّيّته عدد نجوم السماء.

أقول: هذا نصّ من اللَّه على الأئمّة الاثني عشر و تقريره كما مرّ أنّه لا خلاف بين العلماء كافّة أنّ الأئمّة الاثني عشر ادّعوا الإمامة لأنفسهم و ادّعاها لهم شيعتهم في زمانهم و بعده، و كونهم مع ذلك عظماء عند اللَّه صريح في صحّة دعواهم و هو المطلوب‌ باز هم در كتاب طرائف سيد ابن طاوس به نقل از كتاب تفسير السدى (كه صاحب اين كتاب تفسير، يكى از قدما مفسرين است و ديگران او را موثق مى‌دانند) چنين نقل شده است: وقتى كه سارا از هاجر بدش آمد، خداوند به ابراهيم عليه السلام وحى فرمود كه: هاجر را بردار با فرزندش به خانه تهامى من (يعنى مكه) ببر. زيرا من فرزندان اسماعيل را در روى زمين پراكنده خواهم ساخت و آنها را دشمن كسانى خواهم نمود كه به من كافر مى‌شوند. بعضى از فرزندان اسماعيل را پيامبر بزرگ خواهم نمود كه دين‌هايى را براى مردم روى زمين بيان كنند و از نسل او دوازده مرد بزرگى براى امامت تعيين خواهم نمود و ذريه او را به تعداد ستارگان آسمان خواهم نمود.

مؤلف مى‌گويد: اين حديث صراحتا دلالت به امامت ١٢ معصوم دارد و تقرير آن اين است كه همه علما با هم اتفاق دارند كه ائمه در زمان حيات خود امامت را براى خود مدعى شدند و شيعيان هم آنها را امام دانستند. با وجود اين ادعا، بزرگ بودن آنها در نزد خداوند دلالت صريح بر صحت ادعاى آنها دارد.

زيرا اگر آنها در ادعاى خود محق نبودند خداوند آنها را با عظمت معرفى نمى‌كرد.

و في الكتاب المذكور من روايات رجال المذاهب الأربعة كما رواه عندهم صدر الأئمّة أخطب خوارزم موفّق بن أحمد المكّيّ في كتابه قال: حدّثنا فخر القضاة نجم الدين أبو منصور محمّد بن الحسين بن محمّد البغداديّ فيما كتب‌