مى گيرند، با مطالب باطلى مخلوط و ممزوج كرده، در ميان مردم پخش مى‌كنند، و به مردم نشان ميدهند.» از ما حقّ را مى‌شنوند، در مكتب ما درس ميخوانند، عالم ميشوند؛ وليكن مى‌روند به مردم چيز ديگرى نشان مى‌دهند؛ و مردم هم خيال مى‌كنند كه: ما اينطور گفته‌ايم.

هم خود آن مردم ضايع ميشوند- چون به معارف قلوب مضطرّند كه از اين فقهاء فاسق چيزى قبول نكنند؛ ولى قبول مى‌كنند- و هم اين فقهاء فاسد ضايع مى‌شوند؛ چرا كه نزد ما مى‌آيند و درس ميخوانند و روايات و حديث و علوم را از ما أخذ مى‌كنند، سپس مى‌روند و از خود چيزهائى مايه مى‌گذارند و إضافه ميكنند، و تحريف و تصحيف و كم و زياد مى‌نمايند؛ هم دلهاى خود را ضايع مى‌كنند، و هم ما را نزد مردم بى اعتبار مى‌نمايند.

ما چه گناه كرده‌ايم؟! ما كه إمام بر مردم هستيم، و از أوّل عمر تا بحال در تمام ساعات و دقائق بنحو أتمّ و أكمل حتّى در خواب هم يك كلام خلاف نگفته‌ايم، چرا اينها مى‌آيند مطلبى را از ما مى‌گيرند، و چيزى را از پيش خود إضافه مى‌كنند، و مى‌گويند: قالَ الصَّادق؟! چيزهائى را كم و زياد و تحريف مى‌كنند؛ آنوقت در نتيجه ما را در ميان دوستان و دشمنان ضايع مى‌كنند.

أمّا آن أفرادى كه شيعيان ما هستند، و أهل تسليمند، وقتى اين مطالب را مى‌شنوند، دندان روى جگر مى‌گذارند و مى‌گويند: چاره‌اى نداريم و بايد از حضرت صادق عليه السّلام تقليد و تبعيّت كنيم؛ و دشمنان هم خوشحال مى‌شوند از اينكه مى‌بينند اين مطالب توسّط فقهائى كه شاگردان أئمّه عليهم السّلام هستند تراوش كرده است؛ در حاليكه آنان معصومند و پاك و منزّه مى‌باشند و خلاف حقّ از ايشان صادر نميگردد. لذا حضرت در اينجا خيلى متأثّرند و مى‌گويند:

وَ إنَّمَا كَثُرَ التَّخْلِيطُ فِيمَا يُتَحَمَّلُ عَنَّا أَهلَ الْبَيْتِ لِذَلِكَ.

همه مطالب را با هم مخلوط كرده‌اند. زيرا اين علمائى كه از ما أخذ مى‌كنند و بعنوان عالم شيعه به مردم تحويل مى‌دهند، بر سه گروه‌اند.