حكومت و مملكت دارى، با كفر پايدار مى‌ماند ولى با ظلم پايدار نمى‌ماند.» زيرا شخص كافر كه در مملكتى بر أفراد كافر مسلّط است، مى‌خواهد بر همان أساس عدالت مردم را حركت دهد؛ أمّا اگر سركرده و رئيس ظلم و ستم كند، به رعيّت ستم مى‌شود و به حقّ ضعيف رسيدگى نمى‌شود، و أفرادى كه در آنجا زندگى مى‌كنند نمى‌توانند به حقّ خودشان برسند. أفراد ضعيفى كه بخواهند به حقّ برسند، نمى‌توانند به آسانى بدان دسترسى پيدا كنند، بلكه دچار دغدغه و