«حضرت صادق عليه السّلام از رسول الله صلّى الله عليه و آله و سلّم اين روايت را نقل مى‌كنند كه فرمود: فقهاء، امناء پيغمبران هستند تا زمانيكه در دنيا داخل نشوند. عرض شد: اى رسول خدا، مقصود از دخول فقهاء در دنيا چيست؟ حضرت فرمود: اتِّباع و دنبال سلطان رفتن (يعنى پيروى نمودن از حاكم جور، و وارد شدن در دستگاه آنان، و متابعت آنها را نمودن؛ و إمضاء نمودن أعمال و رفتار آنان، كه بطور كلّى به هر اسم و رسمى كه باشد، براى آنان جائز نيست). پس هر زمانى كه اينكار را كردند، يعنى به دنبال سلطان رفتند، فَاحْذَرُوهُم عَلَى دِينِكُمْ؛ از آنها بپرهيزيد، زيرا دين شما را آتش مى‌زنند و آنرا فاسد نموده از بين مى‌برند.» زيرا خودشان در أثر متابعت سلطان، فاسد شده‌اند. چون تا در قلب آنها تباهى و سياهى پيدا نشود، تبعيّت از سلطان نمى‌كنند و آن مرام را نمى‌پسندند. و پس از آنكه به جانب سلطان متمايل شدند، پيوسته آن سياهى و تباهى در قلب آنها رشد نموده و بزرگ مى‌شود تا اينكه آنها را بكلّى از حقّ منحرف مى‌نمايد. بنابراين شما از آنها دنباله روى نكنيد، زيرا كه شما را فاسد خواهند نمود.

و مثل روايت ديگرى كه باز كلينىّ آنرا از محمّد بن يحيى از أحمد بن محمّد بن عيسى از محمّد بن سنان از إسمعيل بن جابر از حضرت صادق عليه السّلام روايت مى‌كند كه حضرت فرمودند:

الْعُلَمَآءُ أُمَنَآءُ، وَ الأتْقِيَآءُ حُصُونٌ، وَ الاوْصِيَآءُ سَادَةٌ[١].

علماء، امناء پروردگار هستند. يعنى اگر كسى به آنها رجوع كند، به شخصى أمين مراجعه كرده و در أمنيّت وارد شده، از گزند حوادث و وساوس و خطرات شيطانى محفوظ است. يعنى همانطور كه اگر كسى قصد مسافرت كند، خانه خود را بدست أمين مى‌سپارد و آن شخص أمين، پاسدارى از زن و

[١] -« اصول كافى» طبع مطبعه حيدرى، ج ١، باب صفه العلم و فضله و فضل العلمآء، ص ٣٣، حديث ٥