؛ و اينها عناوين كلّيّه‌اى است كه در هر زمانى منطبق ميشود بر جمعى از علماى ربّانيّين، كه حافظ بيِّنات و حُجَجِ إلهيّه بوده و أسرار و علوم إلهيّه را در أشباه و نُظَراء خود بوديعت باقى مى‌گذارند؛ و حقايق و معارف را در دلهاى أمثالِ خود مى‌كارند. اين عناوين كلّيّه، به كلّيّت خود باقى است؛ و البتّه معلوم است كه خودِ إمام أعْلَى مصداقٍ لِانطباقِ هذِهِ العَناوين است، و در اين حرفى نيست؛ إلّا اينكه اين عناوين اختصاص به إمام ندارد.

وَ مِمَّا يُؤَيِّدُ ذَلِكَ، اينكه: اين كلام حضرت، بجهت تقسيم مردم است، عَلَى اخْتِلافِ أصْنافِهِمْ وَ طَبَقاتِهِمْ إلَى ثَلاثَةِ طَوآئِف. حضرت تمام أصناف مردم را به سه طائفه قسمت مى‌كند:

عَالِمٌ رَبَّانِىٌّ، مُتَعَلِّمٌ عَلَى سَبِيلِ نَجَاةٍ، وَ هَمَجٌ رَعَاعٌ‌

. و آنچه را كه در ذيل اين تقسيم بيان مى‌كند، تفسير و شرح همين فِقره است. و إمام عليه السّلام، خود نيز در اين تقسيم داخل هستند؛ و بنابراين خود إمام عليه السّلام از علماء ربّانيّين مى‌باشند. و اين دليل است بر اين كه: قَآئِمٍ لِلَّهِ بِحُجَّةٍ، مشهور يا مَغْمور، از اين تقسيم خارج نيست.

و اگر گفته شود كه: عالم ربّانىّ منحصر است در إمام معصوم؛ در جواب مى‌گوئيم كه: اين مطلب نه از جهت لغت درست است و نه از جهت اعتبار.

أمّا از نظر لغت: زيرا دليلى نيست كه عالم ربّانىّ منحصر در معصوم باشد. مجلسى خود در اين باره بنقل كلام بعضى از أئمّه لغت و أدب پرداخته،