أمّا از نظر سند: در سلسلة سند اين روايت علىّ بن إبراهيم و پدرش إبراهيم بن هاشم هستند، كه إبراهيم حسنٌ كالصَّحيح و علىّ بن إبراهيم صحيحٌ. و هر دو نفر از أجلّ رُوات و أقدَم آنها و در جلالت و متانت مشهور و معروف هستند.

حسين بن يزيد نَوفِلىّ نيز از أعلام است. شيخ طوسى در «رجالِ» خود او را از أصحاب حضرت إمام رضا عليه السّلام شمرده است، و در «فهرست» هم او را عنوان كرده، وَ قالَ: لَهُ كتابٌ. «و گفته است كه: او خود داراى كتاب بوده است». همچنين نجاشىّ در «رجالِ» خود گفته است: «حسين بن يزيد نَوْفلِىّ: كانَ شاعِرًا أديبًا وَ سَكَنَ الرَّىَّ وَ ماتَ بِهَا وَ لَهُ كِتابُ التَّقِيَّة».

«مردى شاعر و أديب بوده است، و در رىّ سكونت گزيده و در آنجا هم از دنيا رفته است، و كتابى دارد بنام: تَقِيَّه.» كه البتّه جزء همان اصولِ أربعَمِائة (چهارصد كتابى كه شيعه داشت و بعد آنها را تبديل به كتب أربعه كردند) محسوب مى‌شود.

و أمّا علىُّ بنُ داوُد يعقوبىّ، رَجُلٌ مَعْروفٌ عِنْدَ الاصْحاب.

و عيسَى بن عبدِ الله بن محمّد بن عُمَر بن أمير المؤمنين عليه السّلام هم كه راوى اين روايت است، شيخ در «رجالِ» خود او را از أصحاب حضرت‌

[١] -«

مَعانى الاخبار» طبع حيدرى سنه ١٣٧٩ هجرى قمرىّ، ص ٣٧٤ و ص ٣٧٥

[٢] -« وسآئل الشّيعة» طبع بهادرى، ج ٣، باب ١١، از أبواب صفات قاضى، ص ٣٨٥