اينها مسائلى است كه بايد خيلى به آن توجّه نمود. و اگر إنسان مقدارى جلوى خود را رها كند، مرتّباً و با شتاب، سريع رو به حضيض ميگذارد؛ عيناً مانند قطعه سنگى كه از بالاى كوه به پائين بيفتد، چگونه شتاب مى‌گيرد؟! در يك متر أوّل اگر با شتاب ده كيلوگرم پائين بيايد، در متر دوّم با شتاب مضاعف و تا به هنگامى كه به پائين كوه برسد خُرد مى‌شود، اين بواسطه همين شتاب است.

هميشه بايد إنسان خود را به خدا بسپارد، و دست به اين كارها و امور عامّه‌اى كه امور ولائى است دراز ننمايد؛ تا در خودش نفس مطمئنّه نيابد وارد نشود؛ و به إصرار و إبرام دگران گول نخورد و خود را نبازد؛ كه خطرش زياد است. و اگر هم أحياناً خداوند به او مأموريّت داد، بايستى مثل أمير المؤمنين عليه السّلام بنده ذليل و خاكسار خدا باشد

. اللَهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ ءَالِ مُحَمَّد