فَلِذَلِكَ ذَمَّهُمْ لِمَا قَلَّدُوا مَنْ قَدْ عَرَفُوهُ؛ وَ مَنْ قَدْ عَلِمُوا أَنَّهُ لَا يَجُوزُ قَبُولُ خَبَرِهِ وَ لَا تَصْدِيقُهُ فِى حِكَايَتِهِ، وَ لَا الْعَمَلُ بِمَا يُؤَدِّيهِ إلَيْهِمْ عَمَّنْ لَمْ يُشَاهِدُوهُ؛ وَ وَجَبَ عَلَيْهِمُ النَّظَرُ بِأَنْفُسِهِمْ فِى أَمْرِ رَسُولِ اللَهِ صَلَّى اللَهُ عَلَيْهِ وَ ءَالِهِ إذْ كَانَتْ دَلآئِلُهُ أَوْضَحَ مِنْ أَنْ تَخْفَى، وَ أَشْهَرَ مِنْ أَنْ لَا تَظْهَرَ لَهُمْ.

«پس بدين جهت خداوند آن عوام يهود را مَذَمّت كرد، چون تقليد كردند از آن كسى كه او را شناختند و دانستند كه: جائز نيست إنسان خبر او را قبول كند؛ و در مطالبى كه از خدا و رسولش حكايت مى‌كند، او را تصديق كند؛ و جائز نيست طبق آنچه كه او از حضرت موسى و از پيغمبران سابق عليهم السّلام كه إنسان آنها را نديده است، به مجرّد حكايت او عمل نمايد (چون در واسطه إشكال است؛ آب، در ميان راه آلوده و متعفِّن شده است.) و واجب است بر اين عوام كه خودشان تفحّص نمايند، و در أمر رسول الله صلَّى الله عليه و آله و سلَّم نظر كنند؛ زيرا دلائل رسول الله واضح‌تر است از اينكه پنهان گردد، و روشن‌تر و مشهورتر است از اينكه بر آنها ظاهر نشود.»

بنابراين، عوام كه ديدند علمائشان اينچنين‌اند، و به معارف قلوب و حكم قطعى وجدانىّ، مضطرّ و مجبور شدند كه آنها را فاسق بدانند، و حكم كنند به عدم قبول خبر و به خيانت آنها در گفتار، ديگر بايد سراغ اين پيغمبر بروند و ببينند چه مى‌گويد؟

وقتى به سراغ پيغمبر رفتند و ديدند دلائل او روشن، و أدلّه و حُجَج او به نحو أكثر و أشدِّ از مراتب إتقان است، و روشن‌تر است از اينكه مخفى بشود، و مشهورتر است از اينكه بر آنها ظاهر نشود، در اينصورت أمر پيغمبر را قبول مى‌كنند.

فعليهذا اينها در روز قيامت به جهنّم ميروند؛ بجهت اينكه به آنها گفته‌