إنَّ الْعَجَبَ كُلَّ الْعَجَبِ مِنْ جُهَّالِ هَذِهِ الامَّةِ وَ ضُلالِهَا وَ قَادَتِهَا و سَاقَتِهَا إلَى النَّارِ! إنَّهُمْ قَدْ سَمِعُوا رَسُولَ اللَهِ صَلَّى اللَهُ عَلَيْهِ وَ ءَالِهِ يَقُولُ عَوْدًا وَ بَدْءًا: مَا وَلَّتْ أُمَّةٌ رَجُلا قَطُّ أَمْرَهَا وَ فِيهِمْ أَعْلَمُ مِنْهُ، إلا لَمْ يَزَلْ أَمْرُهُمْ يَذْهَبُ سَفَالًا حتَّى يَرْجِعُوا إلَى مَا تَرَكُوا

[١] ..

«عجب است، تمام مراتب عجب، از جاهلان اين امَّت و گمراه كنندگان آن، و قائدها و سائق‌هاى (جلوداران و عقب داران) اين امَّت به سوى آتش! كه نه يك بار، بلكه در موارد متعدّده و كثيره، پيوسته از رسول خدا صلّى الله عليه و آله شنيدند كه مى‌فرمود: هيچگاه امّتى أمر ولايت خود را به مردى نسپرده است، در حالتى كه در ميان آنها أعلمِ از او وجود داشته باشد، مگر اينكه پيوسته أمر آنها به خرابى و تباهى كشيده شده است، تا اينكه برگردند به سوى آنچه را كه ترك كرده‌اند و تدارك ما فات كنند.»

اين روايت كه ما آن را مختصر نموده و شاهد آن را بيان كرديم، در «كتاب سليم بن قيس» آمده است و اين كتاب از معتبرترين كتب مى‌باشد؛ زيرا سليم بن قيس از بزرگانست و شيعه و سنّى او را قبول دارند و از معاريف رجال روايت است، و كتابش هم در نهايت إتقان و اعتبار مى‌باشد. و بزرگان شيعه مانند

[١] -«

كتاب سُلَيم بن قيس الهلالىّ الكوفىّ» طبع نجف، ص ١٤٧ و ١٤٨