ولايت فقيه در حكومت اسلام - حسينى طهرانى، سيد محمد حسين - الصفحة ٣٧
ذيل روايت هست: «علماء بِالله كه أمين بر حلال و حرام او باشند» و ظاهر اين جمله همان علمائى هستند كه در مقام تشريع، پاسدار امور مردم ميباشند[١].
اينهم يك روايت، كه روايت بسيار عجيبى است و دلالتش هم خيلى خوب است. و اين كه حضرت مىفرمايد: «
أَنْتُمْ أَعْظَمُ النَّاسِ مُصِيبَةً لِمَا غَلَبْتُمْ عَلَيْهِ مِنْ مَنَازِلِ الْعُلَمَآء لَوْ كُنْتُمْ تَسَعُونَ ذَلِكَ بِأَنَّ مَجَارِىَ الامُورِ وَ الاحْكَامِ عَلَى أَيْدِى الْعُلَمَآء بِاللَهِ، الامَنَآء عَلَى حَلالِهِ وَ حَرَامِه
.» يعنى امور خود را رها كنيد؛ و آنها را بدست علماء بالله و أمينانِ بر حرام و حلال خدا بسپاريد، تا اينكه آنها إداره كنند. شما ترفّع كرديد؛ تعظّم نموديد؛ و با بزرگ منشى، حقّ آنها را غصب نموديد و آنها را خانه نشين كرديد
بحث پيرامون حديث: اللَهُمَّ ارْحَمْ خُلَفَآئِى
يكى ديگر از رواياتى كه دلالت بر ولايت فقيه مىكند، روايتى است كه صدوق در «مَعانِى الاخبار» ذكر كرده است كه:
حَدَّثَنا أبى- رَحِمَهُ اللَه- قالَ: حَدَّثَنا عَلِىُّ بْنُ إبراهيمَ بْنِ هاشِمٍ عَنْ أبيهِ، عَنْ الْحُسَيْنِ بْنِ يَزيدَ النَّوفِلىِّ، عَنْ عَلِىِّ بْنِ داوُدَ الْيَعْقوبىِّ، عَنْ عيسَى بْنِ عَبْدِ اللَهِ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عُمَرَ بْنِ عَلِىِّ بْنِ أبى طالِبٍ، عَنْ أبيهِ، عَنْ جَدِّهِ، عَنْ
عَلَىِّ (بْنِ أبى طالِب) عَلَيْهِ السَّلامُ قالَ: قَالَ رَسُولُ اللَهِ صَلَّى اللَهُ عَلَيْهِ وَ ءَالِه (وَ سَلَّمَ:) اللَهُمَّ ارْحَمْ خُلَفَآئِى؛ اللَهُمَّ ارْحَمْ خُلَفَآئِى؛ اللَهُمَّ ارْحَمْ خُلَفَآئِى!
مرحوم صدوق سلسلة سند را به حضرت علىّ بن أبى طالب عليه السّلام مىرساند كه آن حضرت فرمودند: «حضرت رسول أكرم صلّى الله عليه و آله و سلّم فرمودند: خدايا رحمتت را بر جانشينان من بفرست، خدايا رحمتت را بر جانشينان من بفرست، خدايا رحمتت را بر جانشينان من بفرست!».
قِيلَ لَهُ: يا رَسُولَ اللَه! وَ مَنْ خُلَفَآوُكَ؟
«عرض كردند: خلفاء و جانشينان شما چه كسانى هستند
[١] -«
»!؟ رسالةٌ بديعه» طبع أوّل، الرّوايات الدّآلّة على ولاية الفقيه، روايت پنجم، ص ١٠١ تا ١٠٥