صَدْرَهُ لِلْإِسْلامِ فَهُوَ عَلى‌ نُورٍ مِنْ رَبِّهِ‌[١]. «آن كسى كه خداوند سينه او را براى إسلام منشرح ساخته است، او با نورى از طرف پروردگار خودش يعنى با نور إلهى است.»

يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَ آمِنُوا بِرَسُولِهِ يُؤْتِكُمْ كِفْلَيْنِ مِنْ رَحْمَتِهِ وَ يَجْعَلْ لَكُمْ نُوراً تَمْشُونَ بِهِ وَ يَغْفِرْ لَكُمْ وَ اللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ‌[٢]

«اى كسانى كه إيمان آورده ايد! تقواى پروردگار را داشته باشيد و به پيغمبرش إيمان بياوريد، تا خدا دو نصيب از رحمت خود به شما عنايت كند؛ و به شما نورى بدهد كه بوسيله آن حركت كنيد.» شاهد ما در اينجاست: آن نورى كه خداوند به إنسان مى‌دهد و إنسان با آن نور حركت مى‌كند.

يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِنْ تَتَّقُوا اللَّهَ يَجْعَلْ لَكُمْ فُرْقاناً[٣]

«اى كسانى كه إيمان آورده‌ايد، اگر تقواى خدا را پيشه كنيد، خدا به شما فُرقان مى‌دهد.» يعنى: ملكه‌اى، حالى، إدراكى به شما ميدهد كه شما با آن فرقان، هر حقّ و باطلى را فوراً تشخيص مى‌دهيد. حقّ با باطل براى شما ملتبِس نميشود؛ اشتباه نمى‌كنيد؛ در شبهات فرو نمى‌رويد؛ هميشه حقّ مانند يك خورشيد درخشان، و باطل هم مانند يك لُجّة تاريك و مكان ظلمانى، براى شما مشخّص خواهد بود؛ و هيچ وقت اين دو با همديگر مخلوط نشده، مُلتبِس به يكديگر نميشوند.

اين فرقان، فرقانى است كه بين حقّ و باطل جدائى مى‌اندازد. و پروردگار اين فرقان را به خود شما عنايت مى‌كند، اگر تقوى پيشه كنيد! اين لازمه تقوى است.

بنابراين، علماء بالله و بأمرِ الله تنها كسانى هستند كه بر حلال و حرام خدا

[١] - صدر آيه ٢٢، از سوره ٣٩: الزُّمر

[٢] - آيه ٢٨، از سوره ٥٧: الحَديد

[٣] - صدر آيه ٢٩، از سوره ٨: الانفال