مرحوم نائينى رحمة الله عليه كتابى دارد بنام «تنبيه الامّه و تنزيه الملّة» كه بسيار كتاب خوبى است؛ و در أواخر آن كتاب، خيلى تأسف مى‌خورد و مى‌گويد: ما از يك روايت شريف و مبارك: لَا تَنْقُضِ الْيَقِينَ بِالشَّكِّ، اينهمه فروع فقهىِ استصحاب را استفاده مى‌كنيم؛ ولى با اينكه داراى چنين سرمايه‌هاى سرشار و ذخائر عميقى هستيم چرا در باب حكومت و ولايت و وظيفه مردم بحث نكرده‌ايم؟ و چرا آنها به ميان نيامده است؟ واقعاً خيلى جاى تأسّف است! و همين مرحوم نائينى رحمة الله عليه در باب استصحاب و بحثهاى دقيق و عميق و استنتاجات وسيع از آن، بيداد مى‌كند.

استاد ما، مرحوم آية الله آقا شيخ حسين حلّىّ در استصحاب، و تضارب استصحاب، و مقدّم بودن استصحاب موضوعى بر حكمى، و تعارض استصحابَيْن و غيره بيداد مى‌كرد؛ و چه فروعى از اينها بيرون مى‌كشيد! و اينها را هم معمولًا بواسطه شاگردى و تَتَلْمُذش نزد مرحوم نائينى به دست آورده بود؛ و خودش هم از متفكّرين و خِرّيت فنّ بود.

واقعاً در يك قضيّة: لَا تَنْقُضِ الْيَقِينَ بِالشَّكِّ، إنسان اين همه غوص مى‌كند، ولى در باب ولايت بحث عميقى نداشته باشد، و محتاج باشد كه مثلًا ديگران براى إنسان كتاب ولايت بنويسند! حكم إنسان را آنها مشخّص كنند، و بعنوان تمدّن براى إنسان سوغات بياورند، و إنسان هم با گردن كج در مقابل آنها بايستد و آنها را به عظمت ياد كند؛ اين خيلى جاى تأسّف است!

ما ذخائر بسيار زيادى در بين همين روايات داريم كه بايد در آنها بحث بشود، و زياد هم هست؛ و هر چه بيشتر بگرديم بيشتر پيدا مى‌شود.

مثلًا از جمله أدلّه ايكه در همين چند روز ذكر شد و تا بحال نديدم كسى در ولايت فقيه به آنها استدلال كند، يكى روايت كميل است كه به همان قسمى‌