گرايشات غلوآميز و نشر روايات ضعيف و نادرست در شهر قم شروع كرد و بر همين اساس، برخى از افراد را به اتهام غلو و يا نقل روايات ضعيف از شهر اخراج نمود.[١]

احمد بن محمد بن عيسى، على‌رغم دانش و تلاش فراوان در فراگيرى علوم اهل بيت، آثار مكتوب اندكى داشته است و از مجموع آن‌چه علماى رجال ذكر كرده‌اند، ١٥ كتاب از وى نام برده شده كه در زمينه فقه و حديث شيعه مى‌باشد. از اين ميان كتابى به نام النوادر به وى منتسب است كه در صحت آن ترديد وجود دارد و برخى آن را از كتاب‌هاى حسين بن سعيد اهوازى دانسته‌اند.

تاريخ وفات وى به درستى معلوم نيست ليكن تا سال ٢٧٤ ق در قيد حيات بوده و از پاره‌اى اخبار برمى‌آيد كه تا سال ٢٨٠ ق مى‌زيسته است.[٢]

احمد بن محمد بن خالد برقى (م حدود ٢٨٠ ق)

خاندان برقى، كوفى الاصل بودند كه به قم مهاجرت كردند و در قريه برق‌رود قم ساكن شدند. پدر احمد از اصحاب امام رضا عليه السّلام و سپس امام جواد عليه السّلام به شمار مى‌رفت و تأليفاتى چند داشت. از جمله كتاب‌هاى او كتاب النوادر بود كه توسط پسرش احمد روايت شده است. او هم‌چنين از امام هفتم و امام هشتم رواياتى را نقل مى‌كرد.[٣]

احمد بن محمد برقى را از اصحاب امام جواد و امام هادى عليهما السّلام و از شاگردان و راويان ايشان برشمرده‌اند.[٤] او علاوه بر درك محضر دو امام، از اصحاب و راويان ايشان نيز بهره علمى بسيارى برد و از ١١٠ تن از اين راويان و محدثان روايت كرده است، از جمله عبد العظيم حسنى، حسن بن محبوب، حسين بن سعيد

[١] - نجاشى، رجال، ص ٣٣٢ و تفرشى، نقد الرجال، ج ٢، ص ٣٨٤.

[٢] - ر ك: نجاشى، همان، ص ٤١٦.

[٣] - طوسى، رجال، ص ٣٨٩؛ الفهرست، ص ٤١٨ و النديم، الفهرست، ص ٤٠٤.

[٤] - تفرشى، همان، ج ١، ص ١٥٥ و طوسى، رجال، ص ٣٧٣.