را هم‌پايه برمكيان برشمرده‌اند.[١] از ويژگى‌هاى اخلاقى او رسيدگى به اوضاع و احوال نزديكان و اطرافيانش بود. ابن مقله، كه بعدها به مقام وزارت رسيد، گويا در ابتدا پيشكار ابن فرات بود و به او خدمت مى‌كرد. وى نقل مى‌كند كه در همان روزگار، وضعيت مالى او بسيار نابسامان بود و على بن فرات وزير، كه از اين امر آگاهى داشت، اموال زيادى به او بخشيد و همين امر، عاملى براى پيشرفت و ترقى ابن مقله گرديد، به‌گونه‌اى كه تا مقام وزارت پيش رفت.[٢]

على بن فرات به عالمان و طالبان علم، عنايت و توجه خاصّى داشت و براى آنان مقررى‌هايى تعيين مى‌كرد.[٣] او هم‌چنين به وضعيت عمومى مردم رسيدگى مى‌نمود. گفته شده است كه در خانه‌اش به نيازمندان اطعام مى‌كرد و حاجات مردم را برآورده مى‌ساخت.[٤] به قولى پنج هزار تن را تحت حمايت مالى خود داشت و به ايشان مستمرى مى‌پرداخت.[٥] او هم‌چنين به امور عام المنفعه، كه براى سامان دادن به وضعيت عمومى جامعه ضرورى بود، توجه داشت؛ به‌طور مثال در سال ٣١١ ق، در بغداد بيمارستانى ساخت و از اموال خود، بودجه ماهيانه‌اى به مبلغ دويست دينار براى آن مقرر كرد.[٦] ابن فرات توجه خاصى به علويان داشت و اموالى را به ايشان اختصاص داده بود[٧] و از آنان حمايت مى‌كرد. گفته شده است كه او حتى به يكى از سرداران لشكر، كه از سركوب علويان مصر بازمى‌گشت. اجازه ورود به بغداد نداد تا اين‌كه همه اموالش را مصادره نمود و به‌گونه‌اى عمل كرد كه‌

[١] - ر. ك: تنوخى، نشوار المحاضره، ج ٢، ص ٣٣ و ابن اثير، اللباب، ج ٢، ص ١٩٩.

[٢] - همان، ج ٢، ص ١٢٠.

[٣] - ابن خلكان، وفيات الاعيان، ج ٣، ص ٤٢٣.

[٤]- ذهبى، سير اعلام النبلاء، ج ١٤، ص ٤٧٦.

[٥] - همان، ص ٤٧٦.

[٦] - ابن جوزى، المنتظم، ج ١٣، ص ٢٢٠.

[٧] - ابن اثير، الكامل، ج ٨، ص ١٩.