برخى نيز وى را از شاعران امام حسن عسكرى عليه السّلام دانسته‌اند.[٣] سيد بن طاووس هم بر شيعه بودنش تصريح كرده است.[٤] با اين حال به نظر مى‌رسد كه تشيع ابن رومى، چنان‌كه از سخن علامه امينى برمى‌آيد تشيع زيدى باشد.[٥] و اشعارش خود بر اين امر دلالت دارد. اشعار ابن رومى را كسان زيادى روايت كرده‌اند[٦] و برخى در همان غيبت صغرى به گردآورى آن‌ها همت گماردند.[٧] او در سال ٢٨٣ ق، با توطئه قاسم بن عبيد اللّه، وزير خليفه المعتضد، كه از زبان تند و بدگويى‌هاى وى در هراس بود، مسموم گرديد.[٨] بعضى درگذشت او را به سال ٢٧١ ق دانسته‌اند كه با شواهد موجود درست درنمى‌آيد.[٩]

[١] - امينى، همان، ص ٣٥.

[٢] - همان، ص ٣٩، به نقل از رسالة الغفران.

[٣] - ابن صباغ مالكى، الفصول المهمه، ص ٣٠٢ و شبلنجى، نور الابصار، ص ١٦٦.

[٤] - ابن طاووس، فرج المهموم، ص ١٣٢.

[٥] - امينى، همان، ص ٣٩- ٤٢.

[٦] - ر. ك: ابن النديم، الفهرست، ص ٢٣٥ و مرزبانى، معجم الشعراء، ص ٢٨٩ و ٤٥٣ و سيد مرتضى، امالى، ج ٢، ص ١٠١ و جاهاى ديگر.

[٧] - همان، ص ٢١٢ و ياقوت حموى، همان، ج ١، ص ٢٢٧.

[٨] - سيد مرتضى، همان‌جا؛ ابن خلكان، وفيات الاعيان، ج ١، ص ٣٨٦ و مسعودى، مروج الذهب، ج ٤، ص ٣٠١.

[٩] - ر. ك: امينى، همان، ص ٥٤.