رساله‌هايى گرد آورد و تدوين كرد.[١] صفار در ميان علماى قم از وجاهت خاصى برخوردار بود، به‌طورى كه به‌عنوان دانشمندى موثق و مورد اعتماد، رواياتش را بر روايات همقطارانش رجحان و برترى مى‌دادند و چنان‌كه مشاهده مى‌شود در روايات او كمتر نقص و افتادگى وجود دارد. صفّار در نزد عالمان و فقيهان بسيارى شاگردى نمود و از بسيارى از ايشان اجازه روايت داشت. نام اساتيد و مشايخ وى را تا ١٣٥ نفر ذكر كرده‌اند كه بسيارى از ايشان از اصحاب ائمه عليهم السّلام بودند، چون احمد بن اسحاق قمى وكيل امام، ابراهيم بن اسحاق احمرى و حسن بن محبوب.

در ميان راويان و شاگردان وى نام فقيهان بزرگ و محدثان جليل القدر اين عصر، به‌خصوص عالمان مكتب قم ديده مى‌شود، از جمله محمد بن يعقوب كلينى، احمد بن ادريس قمى، ابن بابويه و ابن الوليد.[٢]

صفّار كتاب‌هاى بسيارى تأليف كرده و به سبب كثرت تأليفاتش، به حسين بن سعيد اهوازى همانند گشته بود. كتاب‌هاى وى در ابواب فقهى، حدود ٣٠ اثر مى‌شد و علاوه بر اينها كتاب‌هايى نيز در تاريخ ائمه عليهم السّلام و در علوم قرآنى به رشته تحرير درآورد. از وى هم‌چنين رساله‌اى باقى مانده بود كه جواب سؤالاتى را كه از ناحيه مقدسه مى‌پرسيد، در آن گرد مى‌آورد.[٣] از ميان انبوه كتاب‌هاى صفّار، تنها كتاب بصائر الدرجات او به دست ما رسيده است. مؤلف در اين كتاب، احاديث و روايات مختلف در باب فضايل، مناقب و خصايص ائمه عليهم السّلام را، به‌ويژه در ابواب گوناگون علوم ايشان گردآورده است. كتاب داراى ده جزء مى‌باشد كه هر جزء به چند باب تقسيم شده و در مجموع شامل ١٨٨٠ حديث است‌[٤] او در سال ٢٩٠ ق درگذشت.[٥]

[١] - نجاشى، همان، ص ٢٥١.

[٢] - خويى، همان، ج ١٥، ص ٢٧٦.

[٣] - نجاشى، همان، ص ٢٥١.

[٤] - ر ك: الصفّار، محمد بن حسن، بصائر الدرجات.

[٥] - نجاشى، همان‌جا.