يكى ديگر از خاندان‌هاى سياسى متنفذ در غيبت صغرى، بريديان هستند كه در تحولات سياسى اواخر عصر غيبت صغرى سهم زيادى داشتند و برخى از اعضاى اين خاندان تا مرز وزارت و امير الامرايى پيش رفتند.

بريديان خاندانى ايرانى بودند كه در قرن چهارم هجرى در خوزستان به سر مى‌بردند. نام اين خاندان برگرفته از شغل پدر آنان، ابو عبد اللّه حسن بن عبد اللّه بريدى است كه رياست سازمان بريد بصره را داشت.[٢] پسران وى ابو عبد اللّه احمد (م ٣٣٢ ق)، ابو الحسين عبد اللّه (م ٣٣٣ ق) و ابو يوسف يعقوب (م ٣٣٢ ق) نيز در مناصب ادارى و حكومتى اشتغال داشتند. پيشتر درباره وزارت ابو عبد اللّه احمد بريدى و تلاشهاى او براى دستيابى به منصب امير الامرايى صحبت شد. وى پيش از وزارت نيز سال‌ها عهده‌دار مناصب دربارى و ادارى بود. در سال ٣١٥ ق، او كه بزرگ خاندان به شمار مى‌رفت، عهده‌دار املاك خاصه خليفه در اهواز و رامهرمز گرديد[٣] و با حمايت او بود كه در سال ٣١٦ ق ابن مقله به وزارت دست يافت‌[٤] و وزير در قبال اين خدمت او و با دريافت مبلغى گزاف، تمام امور اهواز، جز شوش و جندى‌شاپور را به وى واگذار كرد.[٥] با بركنارى ابن مقله از وزارت، ابو عبد اللّه بريدى نيز مناصب خود را از دست داد و زندانى شد، اما پس از چندى از زندان رهايى يافته و موقعيت سابق خويش را در اهواز بازيافت.[٦] از اين زمان قدرت وى‌

[١] - همان، ص ١٥٤.

[٢] - سمعانى، الانساب، ج ١، ص ٣٣٤.

[٣] - مسكويه، تجارب الامم، ج ١، ص ١٥٢.

[٤] - همان، ص ١٨٥ و ابن اثير، الكامل، ج ٨، ص ١٨٤.

[٥] - مسكويه، همان، ص ١٥٨ و ابن اثير، همان، ص ١٨٥.

[٦] - ابن اثير، همان، ص ٢٣٨ و ٢٤٦.