از ديگر شخصيت‌هاى شيعى كه در اين دوران فعاليت‌هاى سياسى گسترده‌اى داشته و به مقام وزارت دست يافت، ابو عبد اللّه احمد بن حسن بريدى (م ٣٣٢ ق) بود. خانواده او از خاندان‌هاى متنفذ سياسى در اين دوران به شمار مى‌رفت و پدرش از كارمندان دولتى در بصره بود. بريديان مدت‌ها در جنوب عراق و خوزستان، در كارهاى حكومتى اشتغال داشتند و در دوران وزارت على بن مقله (٣١٦- ٣١٨ ق) كارشان بالا گرفت و قدرت سياسى زيادى يافتند و پيشرفت زيادى نمودند تا به تدريج به مقام وزارت دست پيدا كردند. در سال ٣٢٧ ق، ابو عبد اللّه بريدى از جانب خليفه الراضى باللّه (م ٣٢٩ ق) به وزارت گمارده شد؛ اما در اين منصب دوامى نيافت و يك سال بعد بركنار گرديد.[١] اين زمان دوران پرآشوب و فتنه‌اى بود كه همه اميران دربارى، باتوجه به ضعف خليفه عباسى، در اداره امور بر سر دست يافتن به قدرت بيشتر تلاش مى‌كردند و باهم رقابت مى‌نمودند، از اين‌رو ابو عبد اللّه بريدى نيز، طى مدت كوتاه وزارتش، پيوسته به نزاع با رقيبان سياسى خود بر سر دستيابى به مقام امير الامرايى مشغول بود.[٢] ابو عبد اللّه بريدى پس از بركنارى از وزارت نيز فعاليت‌هاى سياسى خود را دنبال كرد. او كه درپى كسب مقام قبلى خود بود. با سپاهى به بغداد يورش آورده، آن را تصرف كرد؛ ولى به سبب شورش سپاهيانش ناچار به ترك شهر گرديد[٣]. اين وضعيت تا سال ٣٢٩ ق ادامه داشت تا اينكه او در اين سال با حمايت محمد بن رائق، امير الامراء، بار ديگر وزارت خليفه الراضى را به دست گرفت، ولى اين وزارت او نيز ديرى نپاييد؛[٤] زيرا اينك او با رقيبان سياسى جديدى يعنى‌

[١] - ابن اثير، همان، ص ٣٥٤.

[٢] - ر. ك: همان.

[٣] - ابن اثير، همان، ص ٣٧١.

[٤] - همان، ص ٣٩٠.