جاى پدرش به همان منصب گمارده شد.[١] فضل بن جعفر در دوره‌هاى مختلف وزارت على بن فرات، در مشاغل مختلف دولتى حضور داشت. از سال ٣١٥ ق، كه پس از يك دوره دورى از كارهاى سياسى و حكومتى، بار ديگر كارهاى حكومتى خويش را آغاز كرد، فعاليت‌هاى سياسى وى پررنگ‌تر گرديد تا حدى كه به‌عنوان يكى از نامزدهاى مقام وزارت به شمار مى‌آمد؛ اما شهرت تشيع بنى فرات و سابقه سياسى خاندان او در كنار تمايل به قرمطيان، خليفه را از اعطاى اين منصب به او بازداشت.[٢] با اين حال خليفه المقتدر، در آخرين سال حكومتش در ٣٢٠ ق، او را به وزارت خود منصوب كرد. وزارت فضل بن فرات، كه در دوره‌اى پرآشوب اين منصب را به دست گرفته بود، چندان دوام نيافت و با كشته شدن خليفه به دست شورشيان داخلى، در همين سال، پايان يافت.[٣]

در زمان خليفه جديد القاهر (خلافت ٣٢٠- ٣٢٢ ق)، او نخست به رياست برخى ديوان‌ها گمارده شد و خليفه قصد داشت وزارت را به او دهد اما فضل بن فرات، كه از گرفتار شدن به سرنوشت وزيران پيشين بيمناك بود، آن را نپذيرفت.[٤] پس از آن بود كه با سعايت بعضى از دشمنانش دستگير و زندانى گرديد؛ ولى به زودى القاهر از خلافت بركنار شد و الراضى باللّه به مسند خلافت نشست و فضل بن فرات را به مشاغل حكومتى منصوب كرد.[٥] خليفه الراضى، كه به شدت از جانب وزيران و امير دربارى و به‌ويژه امير الامراء، ابن رائق، تحت فشار بود، اميدوار بود كه با كمك فضل بن فرات از اين وضعيت رهايى يابد؛ لذا در سال ٣٢٥

[١] - قرطبى، همان، ص ٤٤.

[٢] - صابى، الوزراء، ص ٣٤١.

[٣] - قرطبى، همان، ص ٧٤.

[٤] - مسكويه، تجارب الامم، ج ١، ص ٢٧٢.

[٥] - ابن اثير، الكامل، ج ٨، ص ٢٨٣.