از لطف و عنايت خليفه محروم گردد.[١] اين اقدامات او سبب افزايش شمار اماميان در بغداد مى‌شد.[٢] ابن فرات هم‌چنين با حسين بن روح، نائب امام دوازدهم در ارتباط بود و كمك‌هاى مالى به او مى‌رسانيد. در دوران وزارت او كسى نمى‌توانست به ابن روح آزارى برساند.[٣] ابن فرات مى‌كوشيد تا توصيه‌هاى وى را درباره شيعيان به كار بندد و در همين راستا مناصب و مشاغلى در دربار و امور دولتى به آنان مى‌سپرد.[٤]

او علاوه بر پسران خود، كسان ديگرى از خاندان نوبختى و ديگر شيعيان را به مشاغل دولتى و حكومتى مى‌گمارد و بدين ترتيب، در دوران وزارت او وضعيت نسبتا مناسبى براى شيعيان فراهم شده بود كه مى‌توانستند از آن، در جهت نشر و احياى تشيع بهره ببرند؛ ولى دوره‌هاى كوتاه‌مدت و منقطع وزارت او، اين فرصت مناسب را از بين مى‌برد به‌خصوص كه او در دوره‌هاى دوم و سوم وزارتش به شدت گرفتار درگيرى‌هاى داخلى و رقابت ميان اميران دربارى شده بود.

از ديگر شخصيت‌هاى شيعى در اين عصر، كه مدتى مقام وزارت را به دست داشت، ابو الفتح فضل بن جعفر، برادرزاده على بن فرات وزير بود. فضل بن جعفر از شخصيت‌هاى برجسته سياسى در اين دوران، و دومين چهره نام‌آور خاندان فرات است كه به ابن فرات دوم شهرت يافت. به‌نظر مى‌رسد، آغاز فعاليت‌هاى وى در مشاغل حكومتى، پس از مرگ پدرش ابو الخطاب جعفر بود، كه رياست ديوان خراج مشرق و مغرب را به عهده داشت و او از جانب ابن فرات وزير، به‌

[١] - قرطبى، صلة تاريخ الطبرى، ص ٦٨.

[٢] - اقبال، خاندان نوبختى، ص ٩٧- ٩٨.

[٣] - همان.

[٤] - جاسم حسين، تاريخ سياسى غيبت امام دوازدهم، ص ١٩٨.