انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٢٥٦ - براق يا مركب فضايى

چهارده قرن قبل قرآن مجيد اين مطلب را بيان فرمود؛ ولى اكنون اندكى از آن تحقق پيدا نموده و بقيه آن باشد تا زمانى‌كه خدا بخواهد در أثر تلاش فكرى بشر، اسرار طبيعت، تحقق بيشترى پيدا خواهد نمود. قرآن مجيد در آيه ديگر مى‌فرمايد: «وَ مِنْ آياتِهِ خَلْقُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ ما بَثَّ فِيهِما مِنْ دابَّةٍ وَ هُوَ عَلى‌ جَمْعِهِمْ إِذا يَشاءُ قَدِيرٌ»[١] از نشانه‌هاى خداوند، آفريدن آسمان‌ها و زمين و آن‌چه كه در آسمان‌ها و زمين، از جنبنده‌[٢] پراگنده نموده است، مى‌باشد و خداوند بر يك‌جا نمودن آنان وقتى‌كه بخواهد توانا مى‌باشد.

در ادبيات عربى گفته شده كه كلمه «إذا» براى كار يا چيز محقق الوقوع مى‌آيد.[٣] بنا بر اين معناى آيه اين مى‌شود كه خداوند حتماً بين موجودات زنده‌جان آسمانى و زمينى جمع مى‌كند.

بلى در اين آيه مباركه، نفرموده كه حتماً انسان به كرات ديگر مى‌رود، بلكه محتمل است موجودات مادى عاقل آسمانى، به زمين بيايند، چنانچه محتمل است موجودات عاقل زمينى‌ها به كرات ديگر بروند.

به هرحال آيه مباركه از سفر فضايى صحبت مى‌نمايد و آن را به نحوى‌كه گفته شد، مسلم الوقوع اعلام مى‌دارد.

[١] - شورى/ آيه ٢٩

[٢] - كلمه دابه( جنبنده) ظهور در زنده جان مادى دارد، چه عاقل و چه غير عاقل، كلمه ضمير جمع مجرور( جمعهم) انصراف به عاقل و هوشمند دارد.( دقت شود)

[٣] - به خلاف كلمه( ان) كه براى امر مشكوك مى‌آيد و به خلاف كلمه( لو) كه براى كار محال و غير ممكن مى‌آيد، در فارسى كلمه( اگر) در همه موارد و امور استعمال مى‌شود.