انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٣٧٤ - توجه به معنويات

نشده است. «إِنَّ رَبَّكَ هُوَ أَعْلَمُ بِمَنْ ضَلَّ عَنْ سَبِيلِهِ وَ هُوَ أَعْلَمُ بِمَنِ اهْتَدى‌» رسول من! پروردگار تو كسانى را كه گمراه شده‌اند بهتر مى‌شناسد، او داناتر است به‌كسانى‌كه هدايت را پذيرفته‌اند. خداوند متعال جل جلاله از تمام حركات ظاهرى و باطنى انسان آگاه است و همه‌ى حركات بندگان خود را زير نظر دارد. او مى‌داند كه چه كسانى قابل هدايت‌اند و چه كسانى قابل هدايت نيستند.

توجه به معنويات‌

در يكى از دعاهاى معروف نيز ذكر شده است كه: «وَلَا تَجْعَلِ الدُّنْيَا أَكْبَرَ هَمِّنَا، وَلَا مَبْلَغَ عِلْمِنَا» خدايا رسيدن دنيا را بزرگ‌ترين همت و غم ما قرار مده، هركس در زندگى خود خانه مى‌خواهد، جاه و مسكن مى‌خواهد، غذا مى‌خواهد، پوشاك مى‌خواهد. تمام مشكلات مادى انسان همه در همين دنياست. در اين دعا مى‌فرمايد: دنيا را شغل (هم و غم) بزرگ‌تر براى ما قرار مده، يعنى طورى نباشيم كه دنيا ما را به‌خود مشغول كند. انسان براى زندگى خود به دو چيز ضرورت دارد، يكى ضرورت مادى كه مربوط به همين عمرى شصت و هفتاد ساله ما مى‌باشد. ديگرى ضرورت معنوى كه مربوط به آخرت و به عمر جاويدانى و ابدى ما مى‌شود. در اين دعا آمده است كه خدايا به ما توفيق عنايت كن كه به اندازه لازم و به آن مقدارى‌كه ضرورت داريم از ماديات دنيا استفاده ببريم. خدايا! ما را به‌گونه‌ى قرار مده كه هميشه به دنياى خود مشغول باشيم، بدون اين‌كه براى آخرت خود كارى انجام دهيم و توشه‌ى را ذخيره نماييم، اگر توجه ما بسوى دنيا باشد، خدايا! از آن حالت ما را نجات بده.