انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٣٧٥ - توجه به معنويات

اگر انسان بتواند به‌قدر كفايت خود از ماديات دنيا استفاده كند و بقيه عمر خود را متوجه آخرت كند، خيلى خوشبخت است. زندگى دنياى انسان موقتى است، مهم زندگى آخرت است كه دائمى و ابدى است، زندگى دنيا چند سال است، بعد از چند سال انسان مى‌ميرد؛ اما زندگى آخرت نا محدود است، لذا در دنيا بايد انسان به‌قدر همان ضرورت ظاهرى خود تلاش كند، در بقيه عمر خود براى ابديت (عبادت خدا و خدمت به مردم) تلاش كند و توشه‌ى براى آن جمع نمايد. انسان نبايد زندگى هميشه‌گى خود را به‌خاطر زندگى زودگذر دنيا خراب كند. به عنوان مثال، اگر يك ظرف غذا خورى انسان در جايى بيفتد، كه بيرون آوردن آن، چند برابر قيمتش هزينه بردارد، معقول نيست كه آن هزينه گزاف را براى چيزى‌كه ارزش ندارد متحمل شود.

سراى دنيا نيز چنين است، خيلى زود مى‌گذرد، نبايد وقت گران‌بهاى انسان بيشتر از حد ضرورت براى آن مصرف شود، عمر انسان بايد براى آخرت بيشتر مصرف شود، براى اين‌كه آخرت سراى جاويدانى است؛ انسان براى ماديات دنيا همان مقدار تلاش كند كه او را كفابت مى‌كند؛ زيرا عمر آخرت هميشه‌گى و پايان ناپذير است، معلوم است كه عمر ابدى نياز به ذخيره بيشتر دارد، انسان براى يك‌شب اگر يك قرص نان داشته باشد، كافى است؛ ولى براى يك‌سال يك قرص نان كفايت نمى‌كند، بايد به همان اندازه نان و آذوقه ذخيره كند كه مطمئن شود براى يك‌سال او كفايت مى‌كند.