انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٣٢٧ - قلب مؤمن خانه خدا

«فَإِذا فَعَلَ ذلِكَ، أَسْكَنْتُ قَلْبَهُ حُبّاً، حَتّى أَجْعَلَ قَلْبَهُ لى، وَفَراغَهُ وَاشْتِغالَهُ وَهَمَّهُلى، وَحَديثَهُ مِنَ النِّعْمَةِ الَّتى أَنْعَمْتُ بِها عَلى أَهْلِ مَحَبَّتى مِنْ خَلْقى وَأَفْتَحُ عَيْنَ قَلْبِهِ وَسَمْعِهِ، حَتّى يسْمَعَ بِقَلْبِهِ مِنّى، وَيَنْظُرَ بِقَلْبِهِ إِلى جَلالى وَعَظَمَتى»

هنگامى‌كه چنين كند، يعنى رضاى مرا بر رضاى خود مقدم بدارد، محبت خاص من در قلبش جاى بگيرد، هم‌چنان‌كه تمام قلبش در اختيار من باشد، و فراغت اشتغال هم وغم و سخن را از قلبش مى‌گيرم و سخنش را بر بازگويى نعمت‌هايى‌كه بر اهل محبّت مخصوص گردانيدم باز كنم، و ديده‌ى قلب و شنوايى آن را بر وى بگشايم تا با قلب خويش از جانب من، بر همه چيز شنوا گردد و با ديده دل به جلال و عظمت من بنگرد.

آن‌چه را كه در حديث شريف معراج براى شما بيان كردم، غير از درس خواندن است. درس خواندن در هر رشته‌ى كه باشد، به اصطلاح علمى، يك علم حصولى است؛ اماّ در اين حديث، علم حضورى و علم شهودى است، كشف و درك است. به انسان‌ها خطاب مى‌كند، مى‌فرمايد: خداوند جل جلاله انوار خود را در قلب محبان و دوستانش مى‌اندازد.

«يا أَحْمَدُ! لَوْ صَلَّى العَبْدُ صَلاةَ أَهْلِ السَّمآءِ وَالأَرْضِ، وَيَصُومُ صِيامَ أَهْلِ السَّمآءِ وَالأَرْضِ، وَطَوى مِنَ الطَّعامِ مِثْلَ المَلائِكَةِ، وَلَبِسَ لِباسَ العارى»

اى احمد! اگر بنده به اندازه اهل آسمان ها و زمين نماز بخواند و روزه بگيرد و هم‌چون فرشتگان دست از طعام بردارد و چون برهنه‌گان جامه بپوشد.