انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٣٢٩ - گام هاى اوليه بشر در فضاء

اولين بار بتواند راه برود. طفل براى اول مرتبه و قتى سه قدم راه مى‌رود برايش بسيار مهم است. خودش خوش‌حال مى‌شود، پدر و مادرش از راه رفتن بچه كوچك‌شان خوش‌حال مى‌شوند. سه قدم راه هرچند راهى نيست؛ ولى براى بچه شيرخوار مهم است. با سه قدم راه رفتن، از سلامتى خود براى پدر و مادر اطمينان مى‌دهد، نسبت به خود اعتماد به نفس بيشتر پيدا نموده و قدرت بدنى‌اش را براى اولين بار آزمايش مى‌كند.

هرچند اين‌كار براى طفل شيرخوار مهم است؛ اماّ براى انسان‌هاى بزرگ، رفتن سه قدم چيزى نيست؛ براى اين‌كه آنان مى‌توانند در هر روز چندين كيلومتر راه بروند. رفتن در فضاء و كره ماه، آن‌هم با فاصله چهارصد هزار كيلومتر، با آن شرايط سخت و دشوارى‌كه در آن‌جا حاكم است، براى انسانى‌كه اولين‌بار مى‌خواهد در فضاء گام بردارد، موضوع بسيار مهم است، چون‌كه او اولين گام فضايى را بر داشته است، كار او بسيار با ارزش است، منتهى نسبت به كلى فضاء همان كارى را انجام داده است كه بچه شير خوار انجام مى‌دهد. رفتن به كره ماه مانند كار بچه شير خوار است كه براى اولين بار سه قدم در كره زمين برداشته است.

به هرصورت بشر قرن بيست و يكم توانست براى اولين بار، سه قدم در فضاء بردارد؛ اماّ آينده را ما نمى‌دانيم كه بشر تا چه حدودى مى‌تواند گام‌هاى بزرگ‌تر و مؤثر ترى را بردارد و تا چه مقدارى از مجهولات عالم را مى‌تواند براى خود كشف كند. علوم اكنون سير صعودى دارد و ممكن است بشر بتواند در آينده موفقيت‌هاى بيشترى را نصيب خود سازد. در عصرى كه ما زندگى مى‌كنيم. عصر عجيب و غريب است و تاكنون سه نام را از آن خود كرده است، يعنى بشريت امروز، سه نام را براى عصر خود در نظر گرفته است.