انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٢٩٣ - محبت و تقرب به فقراء

«يارَبّ! كَيْفَ ذلِكَ؟» پروردگارا چه‌طور روزم را شب و شبم را روز قرار دهم؟ «قَالَ: اجْعَلْ نَوْمَكَ صَلاةً وَطَعامَكَ الْجُوعَ» فرمود: خواب خود را نماز و غذاى خود را گرسنگى قرار بده. شب‌ها به جاى خواب، نماز بخوان و مرا عبادت كن. روزهاى مثل شب، شكم خود را گرسنه نگهدار. يعنى شب‌ها غذا كم بخور، تا نفس تو شفافيت پيدا نموده و معنويت بر تو غلبه كند.

محبت و تقرب به فقراء

«يا أحْمَدُ! إنَّ الَمحَبَّةَ للهِ هِىَ الَمحَبَّةُ لِلْفُقَراءِ وَالْتَقَرُّبُ إلَيْهِمْ»

اى احمد! محبت براى خدا، همان محبت با فقيران و تقرب به آنان است. اگر مى‌خواهى با من محبت كنى، با فقراء و مساكين محبت كن و به آنان تقرب بجوى. بعضى‌ها با مردم پول‌دار و ثروت‌مند بيشتر از ديگران محبت مى‌كنند، درحالى‌كه محبت با آنان در واقع محبت براى خود انسان است. دوستى انسان با پول‌داران و ثروت‌مندان اكثراً از روى طمع مى‌باشد. انسان به آنان محبت مى‌كند كه چيزى به او بدهد؛ اما محبت و دوستى فقراء فقط براى خدا انجام مى‌شود؛ زيرا از فقراء و مساكين هيچ انتظارى نمى‌رود، براى چه انسان طمع داشته باشد؟.

«يا أحْمَدُ! مَحَبَّتِى مَحَبَّةُ الْفُقَراءِ فَأَدْنِ الْفُقَراءَ وَقَرِّبْ مَجْلِسَهُمْ مِنْكَ وَأبْعِدِ الْاغْنِياءَ وَأبْعِدْ مَجْلِسَهُمْ عَنْكَ لِانَّ الْفُقَراءَ أحِبّائِى»

اى احمد! محبّت من در گرو محبّت فقراست، پس به آن‌ها نزديك شو و هم‌نشينى با آنان را اختيار كن و از ثروت‌مندان و مجالس‌شان فاصله بگير، چراكه فقرا دوستان من هستند.