انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٢٨٤ - خطر بى اعتمادى به خدا

انسان بايد هميشه بر خدا توكل كند و به تقسيمات او سر تسليم فرو نهد؛ زيرا تمام چيزها بر اساس عوامل و اسباب طبيعى براى انسان مى‌رسد، به‌صورت فوق العاده براى هيچ‌كس چيزى داده نمى‌شود. بر همين اساس مى‌فرمايد: بهترين عمل در نزد من، آنست كه كسى در اموراتش به من توكل كند و بر تقسيم و اراده من تسليم باشد. انسان بايد از خداى خود راضى باشند. خداوند جل جلاله همه چيز را بر اساس حكمت و مصلحت بر بندگانش و مقدار تلاش در كارها ارزانى مى‌دارد. ممكن است به‌كسى ثروت و دارايى بدهد؛ ولى ممكن است ظرفيت آن را نداشته باشد. ممكن است ثروت براى او بلا و گرفتارى باشد. ممكن است توسط ثروت و دارايى خود، انسان‌هاى بيگناه را بكشد، بر مردم ظلم و تعدى كند. دراين‌صورت مسلماً كيفر عمل خود را نيز مى‌بيند. عكس العمل كشتن يك انسان بى‌گناه قصاص است. عكس العمل ظلم و تعدى زندان است. وقتى خود انسان علاوه بر عكس العمل اخروى، در دنيا نيز قصاص شود، آن پول به دردش نمى‌خورد. انسان پول نداشته باشد بهتر است تا در زندان بخوابد، يا به جرم كشتن يك انسان قصاص شود.

چه خوب است انسان با توجه به سعى و تلاشى كه دارد، از زندگانى خود راضى باشد، چه خوب است كه انسان به پروردگار خود اعتراض نكند، چه خوب است كه انسان از خداى خود شكايت نداشته باشد. خداوند جل جلاله حكيم است. او مصلحت بندگانش را درك مى‌كند. اوست كه بنا بر مصلحت به بندگانش رزق و روزى مى‌دهد و هركس صبر داشته باشد، خداوند جل جلاله وعده سپرده كه در قيامت به او پاداش مى‌دهد. پاداش قيامت بهتر از ثروت دنياست.