انوار هدايت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٥١ - أهميت بيعت رضوان

مقدسه مى‌سوزانند، شمع به هيچ‌وجه مقدس نيست، اين حرف‌ها از نا آگاهى انسان است كه شمع را مقدس بدانند. احساسات مردم مهار شدنى نيست، اين موضوع تنها به مسلمانان مربوط نمى‌شود، كفار نيز چنين است، در مجموع مردم داراى احساسات هستند، با پيروى از احساسات خودشان كار را به افراط و تفريط مى‌رسانند.

وقتى خليفه سوم متوجه شد، كه مردم به آن درخت تقدس قائل‌اند، ترسيد كه مردم آن را سجده نكنند، دستور داد كه آن درخت را قطع كنند، رفتند درخت را قطع كردند و ديگر خطر درخت پرستى نيز از بين رفت.

أهميت بيعت رضوان‌

«لَقَدْ رَضِيَ اللَّهُ عَنِ الْمُؤْمِنِينَ إِذْ يُبايِعُونَكَ تَحْتَ الشَّجَرَةِ فَعَلِمَ ما فِي قُلُوبِهِمْ فَأَنْزَلَ السَّكِينَةَ عَلَيْهِمْ وَ أَثابَهُمْ فَتْحاً قَرِيباً»

خداوند متعال جل جلاله در اين آيه مباركه به بيعت اين يك‌هزار و چهار صد نفر كه با پيغمبراكرم صلى الله عليه و آله و سلم بيعت نموده بودند، اشاره مى‌كند. هزار و چهارصد نفر تعدادى خيلى بزرگى است، من گمان مى‌كنم كه عليرغم اين‌كه آنان اسلحه نداشتند و منافقين هم عليه مسلمانان دست به كار شده بودند و همچنين تبليغات متخلفين، اگر پيغمبر بزرگوار اسلام صلى الله عليه و آله و سلم با همين تعداد لشكر در مكه مى‌رفت، مكه را فتح مى‌نمود؛ زيرا مشركين روحيه خود را از دست داده بودند، در حالى‌كه مسلمانان از روحيه بسيار بالايى برخوردار بودند. مشركين از كشته شدن مى‌ترسيدند، آنان به خدا و روز قيامت عقيده نداشتند. مسلمانان برعكس آنان از مرگ استقبال مى‌كردند و بهشت را در يك قدمى مرگ مى‌دانستند. يك‌عده‌اى اندكى از مسلمانان اگر ضعيف النفس‌