و مردى در دمشق حضور مى‌يابد و او و همراهانش را به گونه‌اى مى‌كشند كه مانند آن، ديده نشده است و او از تيره ذنب الحمار است و اين، همان آيه‌اى كه خداوند متعال در آن مى‌فرمايد: «آن گاه از ميان ايشان چند دسته اختلاف ورزيدند. واى بر كافران از حضور در روزى بزرگ!».

سفيانى و همراهانش پيروز مى‌شوند و انديشناك چيزى جز خاندان محمّد صلى الله عليه و آله و شيعه آنان نيستند. از اين رو، گروهى را روانه كوفه مى‌كند و دسته‌اى از پيروان خاندان محمّد را در كوفه مى‌كُشد و به دار مى‌كِشد .... [در اين زمان‌] به زمين بچسب و دنبال هيچ يك از آنان به راه نيفت، تا اين كه مردى از نسل حسين عليه السلام را ببينى كه عهد و پرچم و سلاح پيامبر خدا را به همراه دارد، كه عهد پيامبر خدا به على بن الحسين عليه السلام و سپس به محمّد بن على عليه السلام رسيد و خدا هر چه بخواهد، مى‌كند و هميشه با اينها باش و مبادا همراه كسانى شوى كه برايت گفتم. در اين هنگام، مردى از نسل حسين خروج مى‌كند كه سيصد و ده نفر و اندى مرد همراهش هستند و پرچم پيامبر خدا صلى الله عليه و آله را همراه خود و آهنگ مدينه را دارد و چون از بيداء مى‌گذرد، مى‌گويد: اين جا مكان كسانى است كه به زمين فرو برده مى‌شوند و آن، همان سخن خداى متعال است: «پس آيا آنان كه به نيرنگ، بدى‌ها كردند، ايمن از اين هستند كه خداوند، آنان را به زمين فرو برد، يا از جايى كه نمى‌دانند، به ايشان عذاب رسد، يا آنها را ميان رفت و آمدشان بگيرد؟ پس آنها ناتوان كننده [ى خدا] نيستند» و چون وارد مدينه شود، محمّد بن شجرى را مطابق سنّت يوسف بيرون مى‌آورد و سپس به كوفه مى‌آيد و در آن جا مدّتى طولانى و هر اندازه كه خدا بخواهد، مى‌ماند تا بر آن چيره مى‌شود.

سپس با همراهانش حركت مى‌كند تا به عذراء[١] برسد و گروه فراوانى از مردم به او ملحق مى‌شوند و سفيانى در آن زمان در رمله‌[٢] است، تا اين كه با هم رو به رو مى‌شوند و آن، روز تبديل (جاى‌گزينى) است. برخى از پيروان خاندان محمّد صلى الله عليه و آله كه همراه سفيانى‌

[١]. عذرا، از آبادى‌هاى شام و جايى است كه معاويه، حجر بن عدى را گردن زد.

[٢]. رمله، شهرى در فلسطين و در دوازده ميلى بيت المقدّس است.