بودند، بيرون مى‌آيند و به آنان مى‌پيوندند و برخى از پيروان سفيانى كه با خاندان محمّد صلى الله عليه و آله بوده‌اند، بيرون مى‌آيند و به سفيانى ملحق مى‌شوند و هر دسته زير پرچم خود، جاى مى‌گيرند و آن، روز تبديل است.

امير مؤمنان عليه السلام فرمود: در اين روز، سفيانى و همراهانش همه كشته مى‌شوند و حتّى كسى نمى‌ماند كه خبرى از آنها بياورد و محروم در آن روز، كسى است كه از غنيمت قبيله كلب [كه همراه سفيانى هستند]، بى‌نصيب بماند.

سپس به كوفه روى مى‌آورد و در آن جا منزل مى‌كند و برده مسلمانى را نمى‌گذارد جز آن كه او را مى‌خَرَد و آزاد مى‌كند و بدهكارى را [نمى‌گذارد]، جز آن كه بدهى‌اش را مى‌پردازد و [نيز] چيز به ستم برده شده‌اى را، جز آن كه به صاحبش باز مى‌گرداند و از سپاهش بنده‌اى كشته نمى‌شود، جز آن كه خون‌بهاى او را به صاحبانش تسليم مى‌كند و كسى كشته نمى‌شود، جز آن كه بدهى‌اش را ادا مى‌كند و نانخوران او را به حقوق‌بگيران از بيت‌المال ملحق مى‌كند، تا آن كه زمين را از عدل و داد پر مى‌كند، همان گونه كه از جور و تجاوز پر شده است. او و خاندانش در رُحبه،[١] ساكن مى‌شوند و رحبه همان سراى نوح و سرزمينى پاك است و [سنّت، اين است كه‌] هيچ مردى از خاندان محمّد، جز در جايى پاك و پاكيزه سكنا نمى‌گزيند و كشته نمى‌شود و ايشان، وصيّانى پاك هستند».[٢]

١١٩٧. الغيبة، نعمانى- با سندش به نقل از عبيد بن زراره-: نزد امام صادق عليه السلام از سفيانى سخن به ميان آمد. فرمود: «كِى و كجا خروج كند، در حالى كه هنوز آن كه بايد چشمانش را خُرد كند، از صنعا [در يمن‌] خروج نكرده است!؟».[٣]

١١٩٨. الأمالى‌، طوسى- با سندش به نقل از هشام-: امام صادق عليه السلام از سفيانى ياد كرد و

[١]. رُحبه، محلّه‌اى است در كوفه يا محلّى نزديك قادسيّه و تا كوفه يك روز راه بوده است. گويا منظور، حوالى‌مسجد سهله كنونى و نجف اشرف است كه در احاديث ديگر نيز بِدان تصريح شده است.

[٢]. تفسير العيّاشى: ج ١ ص ٦٤ ح ١١٧، بحار الأنوار: ج ٥٢ ص ٢٢٢ ح ٨٧. نيز، ر. ك: همين دانش‌نامه: ص ١٢١ ح ١١٨٤ و براى ديدن تمام حديث، ر. ك: همين دانش‌نامه ص ٣٨١ ح ١٣٩٢.

[٣]. الغيبة، نعمانى: ص ٢٧٧ ح ٦٠، بحار الأنوار: ج ٥٢ ص ٢٤٥ ح ١٢٣.