حتى تخبرني من اين قضيت بجور ثلاث مرات؟ فقال له: ويلك - او ويحك - اني لما اخبرتك انها درع طلحة اخذت غلولا يوم‌البصرة، فقلت: هات على ماتقول بينة، وقد قال رسول اللّه‌(ص) حيث ما وجد غلول اخذ بغير بينة، فقلت: رجل لم يسمع‌الحديث فهذه واحدة، ثم اتيتك بالحسن فشهد، فقلت: هذاواحد، لا اقضي بشهادة واحد حتى يكون معه آخر، وقد قضى رسول اللّه‌(ص) بشهادة واحد ويمين، فهذه ثنتان، ثم اتيتك بقنبر فشهد انها درع طلحة اخذت غلولا يوم البصرة، فقلت: هذا مملوك، وما باس بشهادة المملوك اذا كان عدلا، ثم قال: ويلك - او ويحك - ان امام المسلمين يؤمن من امورهم على‌ما هو اعظم من هذا...» (١)

(حكم بن عتيبه وسلمة بن كهل بر امام باقر(ع) وارد شدند و در باره شاهد و سوگند از آن حضرت پرسش هايى داشتند حضرت در پاسخ فرمود: رسول خدا(ص) بدان قضاوت فرمود و على(ع) نيز در كوفه برايتان طبق آن قضاوت كرد، گفتند: اين بر خلاف قرآن است، حضرت فرمود: كجاى آن مخالف قرآن است؟ گفتند: خداوند مى‌فرمايد: «واشهدوا ذوي عدل منكم» امام(ع) فرمود: معناى اين گفته خداى متعال «واشهدوا ذوي عدل منكم» اين است كه گواهى يك نفر ويك سوگند را نپذيريد؟ سپس فرمود: على(ع) در مسجد كوفه نشسته بود كه عبد اللّه‌ بن فضل تميمى در حاليكه زره طلحه را با خود داشت از كنار حضرت گذشت، على(ع) فرمود: اين زره طلحه است كه در كارزار بصره (جنگ جمل) از غنايم ربوده شد، عبد اللّه‌ بن فضل به آن حضرت گفت: آن قاضى را كه براى مسلمانها برگزيده‌اى، ميان من و خودت داور قراربده، آن حضرت شريح قاضى را حكم بين او وخود قرار داد، على(ع) فرمود: اين زره از آن طلحه است كه در معركه بصره (جنگ جمل) از غنايم ربوده شده است، شريح به حضرت گفت: بر آنچه كه مى‌گويى شاهد بياور، حضرت فرزندش امام

(١)وسائل، ج١٨، ص ١٩٤.