٣. نقل اقوال مذاهب همراه بادليلها. مرحوم علاّمه در كتابهاى فقهى خود، گونه سوم را بيشتر پى‌مى‌گيرد و آراى فقيهان شيعه را كمتر نقل مى‌كند و در ميان آنان بيشتر از شيخ الطائفة نام مى‌برد. اين شيوه در تاريخ فقه، رفته رفته رشد كرده و كتابهاى بسيارى در اين زمينه نگاشته شده است. پيدايش و بالندگى فقه مقارن را مى‌توان به چهار دوره تقسيم كرد و به بوته بررسى نهاد.

١. آغاز پيدايش و مكان آن:آغاز سده پنجم در بغداد به دست تواناى سيد مرتضى علم الهدى، در گذشته به سال ٤٣٦ ق. با نگارش كتاب انتصار.

٢. دوره كودكى:نيمه سده پنجم به وسيله شيخ طوسى، درگذشته به سال ٤٦٠ ق، بانگارش كتاب گسترده مبسوط و خلاف.

٣. دوره بالندگى و جوانى:سده هشتم در حله به خامه تواناى علاّمه حلى، در گذشته به سال ٧٢٦ ق، با نگارش كتابهاى تذكرة الفقهاء و منتهى المطلب.

٤. مرحله بعدى در دوران معاصر:در نجف اشرف به دست گروهى از فاضلان و انديشمندان آن حوزه در سده چهاردهم مانند: سيد محمد تقى حكيمى نجفى و شيخ محمد جواد مغنيه لبنانى. خداوند به همه آنان پاداش نيك دهاد.

بهره‌هاى فقه مقارن

١. بهرگيرى از پژوهشها و موشكافيهاى علمى و فكرى فقيهان اسلام.

٢. شناساندن و پراكندن توانمندى و متانت فقه استدلالى شيعه در جنبه‌هاى گوناگون استدلال، اعتبار واستظهار. ٣. ايجاد روابط علمى و فنى ميان رشته‌ها و شيوه‌هاى مذاهب فقهى اسلام با هدف تبادل انديشه‌ها وديدگاههاى گوناگون.

٤. شيوه‌اى موفق و كار آمد براى رشد و بالندگى فقه، چرا كه با بررسى سره وناسره در ميان ديدگاهها و دليلهاى گوناگون و ارزيابى آنها، و نيز دليلهاى مطرح شده و مطرح نشده، بهتر مى‌توان به رشد وبالندگى كمك رساند.

٥. بيرون كشيدن فقه شيعه از گوشه نشينى علمى و برداشتن اين تهمت ناروا كه آن فقه با مبانى اسلامى هماهنگ نبوده و بر آمده از كتاب و سنت