نطفه به معنى آب زلال است وگاهى به آب مرد ]منى [نطفه گفته مى‌شود. بى شك مراد از نطفه در حديث ياد شده، همين معنى اخير است چون به ضميرى كه مرجع آن مذكر است، اضافه شده است. بنابر اين، اگر چه اين گفته صحيح است كه منشأ پيدايش حيوان، تركيبى از آب مرد و زن است، و بعيد نيست كه مراد از «امشاج» در سخن خداوند «من نطفة أمشاج» همين تركيب باشد، ولى اين مطلب، به معنى لغوى نطفه و نيز به مقصود از اين واژه در روايت ربطى ندارد.

به هر ترتيب، ظاهر حديث اين است كه آنچه مورد منع است ريختن آب مرد در رحمى است كه بر او حرام مى‌باشد، و در اين جهت، به حسب عرف، مباشرت دخالتى ندارد، به همين دليل فقها با استدلال به اين حديث، عزل ]بيرون ريختن منى از رحم [ را بر زنا كار واجب دانسته‌اند، چون از حديث معلوم مى‌شود كه علاوه بر عمل آميزش، ريختن نطفه در رحم، خود حرامى ديگر است.

اشكال نشود كه غلبه خارجى اقتضاء مى‌كند كه «اقرار نطفه» به آن چه كه متعارف است ]ريختن نطفه به صورت مباشرت [منصرف گردد، زيرا اولاً غلبه خارجى به تنهايى موجب انصراف نمى‌شود، ثانياً معلق ساختن حرمت بر ريختن نطفه، دلالت مى‌كند كه ريخته شدن نطفه از رحم نامحرم به خودى خود، حرام و مبغوض شارع است، هر چند كه با ابزارى حلال مانند دست شوهر يا دست خود زن انجام شود.

روايت اسحاق كه بعدها ذكر مى‌شود نيز اين مطلب را تأييد مى‌كند.

٢. روايت فقيه: قال النبى - صلى اللّه‌ عليه وآله -

«لن يعمل ابن آدم عملاً اعظم عند اللّه‌ - عزّوجلّ - من رجل قتل نبياً او اماماً أو هدم الكعبة التي جعلها اللّه‌ قبلة لعباده او افرغ مائه في امراة حراما.»

در ميان كارهايى كه بنى آدم انجام مى‌دهد كارى بدتر و گرانتر بر خداوند،