قلت لأبي عبد اللّه‌ عليه السلام: الزنا شر أو شرب الخمر وكيف صار فى شرب الخمر ثمانون وفى الزنا مأة؟ فقال: يا اسحاق الحد واحد ولكن زيد هذا لتضييعه النطفة ولوضعه ايّاها فى غير موضعه الذي امره اللّه‌ عزوجل.

به امام صادق - عليه السلام - عرض كردم كه زنا بدتر است يا شراب خمر و چرا حد شرب خمر هشتاد تازيانه و حد زنا صد تازيانه قرار داده شده؟ امام - عليه السلام - فرمود: اى اسحاق، حد هر دو يكسان است، ولى چون زنا موجب مى‌شود كه نطفه ضايع گرديده و در غير جايگاهى كه خداوند امر فرموده، قرار گيرد، حد آن زيادتر شده است.

سند حديث ضعيف است چون در آن حسن بن على بن ابى حمزة بطائنى وارد شده وى همانطور كه در كتاب رجال كشى و غير آن آمده ]فردى ضعيف است. ]

و اما دلالت حديث: ظاهر حديث دلالت بر منع از دو كار مى‌كند: ضايع كردن نطفه و ديگرى نهادن آن در غير جايگاهى كه خداوند براى او حلال كرده است، وچون اوّلى به طور مطلق و در همه موارد حرمت شرعى ندارد، ناگزير دومى بايد مفسر و مقيد اطلاق تضييع نطفه باشد و بنابر اين معناى حديث چنين مى‌شود كه نهادن نطفه از اين جهت كه در غير محلى است كه خداوند حلال فرموده، حرام مى‌باشد، و ممكن است منظور از «محلى كه خداوند امر فرموده» ]در روايت [اين سخن خداوند باشد: {نسائكم حرث لكم فأتوا حرثكم أنّى شئتم } .

٤. روايت محمد بن سنان از امام رضا - عليه السلام - كه در پاسخ مسائل او نوشت:

«و حرّم اللّه‌ الزنا لما فيه من الفساد و من قتل النفس وذهاب الانساب وترك التربية للاطفال وفساد المواريث وما اشبه ذلك من وجوه الفساد.»

٥. روايت احمد بن على بن ابى طالب طبرسى در كتاب احتجاج از امام صادق - عليه السلام -

«انّ زنديقاً قال له لم حرّم اللّه‌ الزنا؟ قال لما فيه من الفساد و ذهاب المواريث.»