اشكال اين استدلال نيز اين است كه: آنچه به طور ارتكازى از «حفظ فرج» متبادر مى‌شود، نگهدارى آن از آميزش است و منظور حفظ فرج نيز ممكن است نگاه كردن باشد.

٣. {حرّمت عليكم أمهاتكم وبناتكم.... و حلائل ابنائكم الذين من اصلابكم وأن تجمعوا بين الاختين الاّ ما قد سلف ان اللّه‌ كان غفوراً رحيماً } .

زيرا تكليف [حرّمت]، تنها به افعال تعلق مى‌گيرد نه به امهات و بنات پس ناچار بايد در اينجا فعلى را در تقدير بگيريم و چون حذف متعلق مفيد عموم است، فعل مقدر به گونه‌اى بايد باشد كه تلقيح را نيز شامل شود. ولى روشن است كه اراده كردن چنين عمومى، صحيح نيست زيرا موجب تخصيص اكثر مى‌شود. بنابر اين بايد فعلى را كه در نظرگاه عرف، مناسب اين مقام است در تقدير گرفت و آن آميزش است. جمله «وأن تجمعوا بين الأختين» در آخر آيه نيز، گواه اين مطلب است.

روايات:

١. على بن سالم از امام صادق، - عليه السلام - روايت كرده است:

«ان اشد الناس عذاباً يوم القيامة رجلاً اقرّ نطفته (نطفة عقاب) في رحم يحرم عليه»

شديدترين عذاب در روز قيامت، عذاب مردى است كه نطفه خود (و در نقل ديگرى: نطفه عقاب) را در رحم زنى نامحرم بريزد.سند روايت‌خوب است، تنها على بن سالم مورد اشكال واقع شده؛ زيرا برخى گفته‌اند: اين اسم مردد ميان دو نفرست؛ يكى على بن سالم بطائنى كه به واقفى بودن مشهور است و به دروغگو بودن نسبت داده شده و ديگرى على بن سالمى كه مجهول است، اما اين اشكال قابل دفع است چون على بن سالم، هر كدام از آن دو نفر كه باشد ثقه است زيرا بطائنى ضعيف، حسن بن على بن ابى حمزه است و على بن سالم، چه بطائنى باشد يا غير على بن سالم بطائنى، هر دو از اصحاب امام صادق - عليه السلام - وثقه هستند زيرا شيخ مفيد در كتاب ارشاد تمامى اصحاب امام صادق - عليه السلام - را توثيق كرده است.