صورتى كه آميزش صورت گرفته باشد و زن يائسه نبوده و از جمله كسانى باشد كه حيض مى‌بيند، بايد به اندازه طلاق عدّه نگه دارد و گرنه، بايد چهل و پنج روز عدّه نگه دارد.

ازدواج موقت مانند ازدواج دايم تنها با عقدى صحيح كه نشان دهنده قصد جدى طرفين بر ازدواج است، صورت مى‌پذيرد و هر آميزشى كه بين زن و مرد بدون صيغه عقد انجام بگيرد ـ هر چند با تراضى طرفين و ميل و رغبت باشد ـ متعه و ازدواج موقت محسوب نمى‌شود. بنابراين هنگامى كه صيغه عقد جارى شد، عقد لازم شده، وفاى به آن واجب مى‌شود.

پاره‌اى از احكام ازدواج موقّت

بيشتر اشكالاتى كه بر ازدواج موقت وارد مى‌شود ناشى از جهل به حقيقت، آثار و احكام آن است. از اين رو مختصرى از احكام آن را در اينجا مى‌آوريم تا روشن شود كه تفاوت ازدواج موقت و زنا بسيار زياد است.

علاوه بر احكام مشتركى كه بين ازدواج موقت و دايم وجود دارد، ازدواج موقت داراى احكام خاصى است و ما در كتاب «نظام النكاح في الشريعة الاسلامية الغراء» به طور مفصل احكام هريك از آنها را آورده‌ايم كه خواننده را به آنجا ارجاع مى‌دهيم. (٥) در اينجا تنها به پاره‌اى از احكام مشترك و مختص اين دو نوع ازدواج اشاره مى‌كنيم و فقيه آگاه، احكام مشترك آنها را از احكام مختص تشخيص مى‌دهد.

ازدواج موقت داراى چها ركن است: صيغه، زوج و زوجه، مدت و مهريه.

أ: صيغه

صيغه عبارت است از ايجاب و قبول. براى ايجاب كافى است كه يكى از اين سه واژه به كار رود: «زوّجتك، متّعتك، انكحتك» و براى قبول كافى است از لفظى كه دلالت بر رضايت بر ايجاب دارد، مانند عبارت «قبلتُ النكاح» يا «قبلتُ المتعة»، استفاده شود.

(٥) نظام النكاح، ج٢، ص٤٧ ـ ١٠٨.