مستشكل، بين زنان پاكدامن و زنان فاحشه موجود در هتل‌ها، فاحشه خانه‌ها و كازينوها خلط كرده است. پيشتر هم گفتيم كه طبع بالاى بسيارى از زنان موجب مى‌شود كه به متعه ـ هر چند حلال باشد ـ تن ندهند؛ زيرا هر حلالى مورد رغبت همه افراد نيست. و از همين رو نوبت به پاكدامنى مى‌رسد. از طرفى شايد يك جوان نتواند ازدواج دايم يا موقت كند.

اشكال ديگر: اگر متعه جايز بود، نبايستى نوبت به ازدواج با كنيزان مى‌رسيد، با اينكه خداوند ازدواج با كنيزان را به عدم قدرت بر ازدواج دايم يا موقت(طبق فرض) با زنان آزاد، مقيّد و مشروط كرده و چنين فرموده است:

{وَ من لم يستطع منكم طولاً ان ينكح المحصنات المؤمنات فمن ما ملكت أيمانكم من فتياتكم المؤمنات } ؛ (٨٣)

و آنانكه توانايى ازدواج با زنان(آزاد) پاكدامن با ايمان را ندارند، مى‌توانند با زنان پاكدامن از بردگان با ايمانى كه در اختيار داريد ازدواج كنند.

بنابراين اگر ازدواج متعه جايز باشد، به هيچ يك از آنها نيازى نيست. استاد مصطفى رافعى مى‌گويد:

اگر متعه، مطلقاً حلال بود، در اين صورت(همچنان كه مخالفان مى‌گويند) نيازى به ازدواج با كنيزان نبود. (٨٤)

اين سخن هم باطل است، زيرا:

اين شبهه مانند شبهه سابق است و پاسخى همانند آن دارد و منشأ اين گونه شبهات، ذهنيت اشتباهى است كه از متعه شكل گرفته است و تصور شده، زنى كه متعه مى‌شود با زن فاحشه‌اى كه خود را در كازينوها و فاحشه خانه‌ها در اختيار مردان مى‌گذارد، تفاتى

(٨٣) نساء، آيه ٢٥.
(٨٤) اسلامنا في التوفيق بين السنّة و الشيعة، ص١٥٢، فصل «زواج المتعه».