دليل دوم: بايستى استاد درينى بين كسى كه به علت توليد نسل و تشكيل خانواده با ويژگيهايش از قبيل عفت، پاكى، دوستى و همبستگى اجتماعى، ازدواج موقت مى‌كند و كسى كه به سبب بر آوردن نياز و ارضاى شهوت خود از اين طريق، ازدواج مى‌كند تفاوت قائل شده، دومى را تحريم كند نه اوّلى را. اما علت اينكه فرد براى تشكيل خانواده و ايجاد نسل، دست به ازدواج موقت(و نه دايم) مى‌زند، اين است كه ازدواج موقت آسانتر از ازدواج دايم است.

درينى مانند بسيارى از نويسندگان اهل سنت كه در باره متعه قلم فرسايى كرده‌اند، با زنانى كه متعه مى‌شوند به ديد زنان آواز خوانى نگاه كرده است كه درهاى خود را باز نگاه داشته‌اند و هر روز مردى را به درگاه خود راه مى‌دهند و آن روز را با او بوده و فردا با مرد ديگرى هستند. اگر معناى متعه و ازدواج موقت اين باشد، بايستى بگوئيم كه شيعه بيزارى خود را از چنين تشريعى كه با زنا ـ جز در نام ـ تفاوتى ندارد، اعلام مى‌كند. اما متعه و ازدواج موقتى كه شيعه به آن معتقد است، صد درصد با چنين چيزى فرق دارد. ما مى‌گوييم ممكن است در جامعه زنانى داراى جمال و كمال وجود داشته باشند كه شوهرانشان مرده باشند و مرد به دليل مشكلات اجتماعى، قادر به ازدواج دايم با چنين زنانى نباشد، اما در عين حال دوست دارد به سبب ارضاى شهوت و تشكيل خانواده با ويژگيهايى كه دارد، با آنها ازدواج كند.

حقيقت اين است كه آنچه در ذهن اين نويسنده از متعه و ازدواج موقت نقش بسته، بيشتر شبيه زنان هرزه‌اى است كه در فاحشه خانه‌ها زندگى مى‌كنند. بديهى است كه چنين چيزى نمى‌تواند مشروع باشد و متعه و ازدواج موقت هم غير از آن است. چه بسا ازدواج با آنها بر طى موانعى متوقف باشد و از اين رو در چنين حالتى شروط ازدواج دايم، در چنين ازدواجى هم هست. اين ازدواج با ازدواج دايم در مواردى از جمله در مسأله طلاق و نفقه فرق دارد. اما در مورد ارث بردن از هم، بايستى بگوييم اقوى اين است كه در ازدواج