فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٨٦ - ازدواج موقت در كتاب و سنّت آیة الله جعفر سبحانى
تفسير آيه متعه از طرف صحابه و تابعين ذكر كرديم. در اينجا به ذكر رواياتى از صحاح و مسانيد كه بر حلّيت متعه و استمرار آن دلالت دارند مىپردازيم:
١. حفاظ از عبداللّه بن مسعود نقل كرده است:
كنّا نغزومع رسول اللّه و ليس لنا نساء، فقلنا: يا رسول اللّه ألا نستخصي؟ فنهانا عن ذلك ثمّ رخّص لنا أن ننكح بالثوب إلى أجل ثمّ قرأعلينا: يا أيها الذين أمنوا لا تحرّموا طيّبات ما أحلّ اللّه لكم؛
با رسول خدا(ص) در غزوهاى شركت داشتيم و زنان، با ما نبودند. عرض كرديم: اى رسول خدا (ص) آيا اجازه مىدهيد خود را اخته كنيم؟ پيامبر(ص) ما را از اين كار منع فرمود و اجازه داد تا توسط مهريه قرار دادن لباسى، ازدواج موقت كنيم. آنگاه اين آيه را قرائت كرد: «اى كسانى كه ايمان آوردهايد، طيباتى را كه خدا براى شما حلال كرده حرام نكنيد». (٤٧)
غرض ابن عباس از تلاوت اين آيه، محكوم كردن سخن كسى بوده است كه بدون دليل، اين گونه ازدواج را حرام كرده بود. بنابراين، ازدواج موقت از نظر ابن عباس، از طيّباتى بوده است كه خداوند آن را حلال كرده است و كسى حق ندارد آنها را حرام كند.
٢. مسلم از جابر بن عبداللّه و سلمة بن اكوع روايت كرده است:
خرج علينا منادي رسول اللّه(ص)، فقال: إنّ رسول اللّه ٠ص) قد أذن لكم أن تستمتعوا(يعني: متعة النساء) وفي لفظ: إنّ رسول اللّه أتانا فأذّن لنا في المتعة؛
منادى رسول خدا(ص) نزد ما آمد و گفت: رسول خدا(ص) به شما اجازه داده كه متعه كنيد(يعنى متعه زنان)؛ و در نسخهاى ديگر آمده است: رسول خدا(ص) نزد ما آمد و به ما دستور داد تا متعه كنيم. (٤٨)
(٤٧) صحيح بخارى، ج٧، ص٤ ، باب «ما يكره من التبتّل و الخصاء» از كتاب نكاح؛ صحيح مسلم، ج٤، ص١٣٠، باب نكاح متعه از كتاب نكاح.
(٤٨) همان، و ر.ك: صحيح بخارى، ج٧، ص١٣ ، باب «نهي الرسول عن نكاح المتعة» از كتاب نكاح.