فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٨٤ - ازدواج موقت در كتاب و سنّت آیة الله جعفر سبحانى

سيد مرتضى نيز در پاسخ به شاعرى كه شيعيان را در اين زمينه استهزاء كرده، به قول افراد فوق الذكر تكيه كرده است. شاعر ياد شده چنين گفته است:

سخن رافضى‌ها كه مى‌گويند، پاك‌ترين فرزندانيم، سخنى است بر خلاف سخن پيامبر(ص). آنها با زنان، ازدواج موقت مى‌كنند و نتيجه چنين ازدواجهايى هستند. پس چگونه مى‌گويند ما پاك‌ترين فرزندانيم.

البته اينكه شيعه بگويد بهترين فرزندان هستند، به امر ديگرى برمى‌گردد و ربطى به اينكه فرزندان ازدواج موقت باشند، ندارد؛ زيرا على رغم اتفاق نظر شيعه بر حلّيت ازدواج موقت، اين عمل بين آنها نادر است و كسى كه با آنها معاشرت داشته باشد اين مطلب را آشكارا در مى‌يابد. اما به پاسخ سيد مرتضى توجه كنيد:

يعنى: متعه، سنّتى قطعى است كه در كتاب و سنت پيامبر(ص) وارد شده است. راويان روايت كرده‌اند كه بدون شك اين گونه ازدواج در زمان پيامبر(ص) جريان داشته است. مطابق احاديث صحيح از جابر، ابن مسعود وارسته و ابن عباس خوش نسب، اين حلّيت پس از پيامبر(ص) هم استمرار داشته است، تا اينكه عمر بدون دليل آن را منع و شفافيت آن را از بين برد. نه، بلكه فرزندان ناصبى‌ها، دين مجوس را تجديد كردند، پس كجاست دين محمد(ص) .

پيشتر روايت ابن عباس و ابن مسعود را كه حاكى از استمرار حلّيت متعه بود، نقل