فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٨١ - ازدواج موقت در كتاب و سنّت آیة الله جعفر سبحانى

نزلت آية المتعة في كتاب اللّه‌ و عملنا بها مع رسول اللّه‌ فلم تنزل آية تنسخها و لم ينه عنها النبيّ حتّى مات؛

آيه متعه نازل شد و ما در زمان رسول خدا(ص) به آن عمل مى‌كرديم. آيه‌اى هم در نسخ آن نازل نشد و تا زمانى كه پيامبر(ص) زنده بود از متعه منع نكرد. (٤٠)

٧. طبرى در تفسيرش با اسنادى صحيح از شعبه از حكم روايت كرده است:

از او، از اين آيه سؤال كردم كه آيا نسخ شده يا نه؟ گفت: نه. (٤١)

٨. بيهقى از ابو نضره از جابر نقل كرده است:

قلت: إنّ ابن الزبير ينهى عن المتعة و انّ ابن عباس يأمر بها، قال: على يدي جرى الحديث تمتعنا مع رسول اللّه‌(ص) و مع أبي بكر فلمّا ولى عمر خطب الناس: إنّ رسول اللّه‌ هذا الرسول، و إنّ القرآن هذا القرآن، و إنّهما كانتا متعتان على عهد رسول اللّه‌ و أنا أنهى عنهما و أعاقب عليهما: إحداهما متعة النّساء ولا أقدر على رجل تزوّج امرأة إلى أجل إلاّ غيّبته بالحجارة، و الأخرى متعة الحجّ؛

گفتم: چگونه است كه ابن زبير از متعه نهى و ابن عباس به آن امر مى‌كرد؟ گفت: جريان حديث به دست من است. ما، در عهد رسول خدا(ص) متعه مى‌كرديم. اما چون عمربن خطاب به خلافت رسيد خطابه‌اى ايراد كرد و در طى آن گفت: رسول خدا(ص) در جاى خود و قرآن هم در جاى خود. در عهد رسول خدا(ص) دو متعه وجود داشته است كه من آنها را منع و كسى را كه به جاى آورد مجازات مى‌كنم؛ يكى متعه زنان، كه من تحمل نمى‌كنم مردى با زنى ازدواج موقت كند مگر آنكه او را به شدت سنگسار مى‌كنم و ديگرى متعه حج. (٤٢)

روايات ديگرى هم در تفسير آيه ياد شده وارد شده است كه نشان مى‌دهند حلّيت متعه