در آغاز اسلام، متعه زنان وجود داشته است؛ به اين صورت كه گاه مردى به شهرى وارد مى‌شد و كسى را نداشت تا او را در كارش كمك و يا از وسايلش محافظت كند. از اين رو تا مدتى كه فكر مى‌كرد نيازش در آن شهر بر آورده مى‌شود، با زنى ازدواج مى‌كرد و زن هم از وسايلش محافظت و كارش را روبه راه مى‌كرد. (٨)

٢. طبرانى و بيهقى در سنن خويش از ابن عباس نقل كرد اند:

كانت المتعة في أوّل الاسلام... فكان الرجل يقدم البلدة ليس له بها معرفة فيتزوّج بقدر ما يرى أنّه يفرغ من حاجته لتحفظ متاعه و تصلح له شأنه ؛

در آغاز اسلام، متعه وجود داشت... گاه مردى به شهرى وارد مى‌شد كه شناختى از آنجا نداشت. از اين رو تا مدتى كه فكر مى‌كرد نيازش در آن شهر بر آورده مى‌شود با زنى ازدواج مى‌كرد تا از وسايلش محافظت و كارش را روبه راه كند. (٩)

٣. عبدالرّزاق و ابن ابى شيبه و بخارى و مسلم از ابن مسعود نقل كرده‌اند كه:

كُنّا نغزو مع رسول اللّه‌(ص) و ليس معنا نساؤنا فقلنا: ألا نسخصيى؟ فنهانا عن ذلك و رخّص لنا أن نتزوّج المرأة بالثوب إلى أجل، ثمّ قرأ عبداللّه‌: يا أيها الذين آمنوا لاتحرّموا طيّبات ما أحلّ اللّه‌ لكم؛ (١٠)

در غزوه‌اى با رسول خدا(ص) بوديم و زنان ما همراهمان نبودند. به حضرت عرض كرديم: اجازه مى‌دهيد خود را اخته كنيم؟ پيامبر(ص) ما را از اين كار نهى فرمود و به ما اجازه داد تا مدت معينى با زنى ازدواج كنيم. آنگاه عبداللّه‌ اين آيه را تلاوت كرد:

اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، پاكى هايى را كه خدا براى شما حلال كرده، حرام نگردانيد. (١١)

(٨) الدرّ المنثور، ج٢، ص١٣٩ ـ ١٤٠.
(٩) همان.
(١٠) مائده، آيه ٨٧.
(١١) صحيح بخارى، ج٧، ص٤، باب «ما يكره من التبتّل و الخصاء» از ابواب كتاب نكاح.