هر چند نمى‌توان حرمت همه انواع لهو را از اين روايت استنباط كرد، ولى غنا يا دست كم برخى اقسام غنا از بارزترين مصاديق آن محسوب مى‌شود. البته اطلاق آن بر همه اقسام غنا صحيح نيست. اين روايت نيز از حيث سند كامل است.

حرمت غنا مخصوص فاعل آن نيست، بلكه شامل گوش دادن به آن نيز مى‌شود به دليل برخى روايات كه از جهت سند كامل است؛ مانند :

١. روايت على بن جعفر كه از برادرش موسى بن جعفر(ع) نقل مى‌كند: «سألته عن الرجل يتعمّد الغناء يجلس إليه، قال: لا؛ (١٠)

از امام(ع) در باره مردى پرسيدم كه به عمد غنا مى‌خواند. گفتم: آيا نشستن با او جايز است؟ فرمود: نه.»

٢. روايت محمد بن مسلم از ابو الصباح يا محمد بن مسلم و ابو الصباح: از امام صادق(ع) در باره اين آيه كريمه: {والَّذين لاَيشهَدُون الزّور } (١١) پرسيدم، فرمود: «مراد از زور، غنا است».

البته مى‌توان در روايت اخير مناقشه كرد كه ممكن است شهادت بر غنا شامل هر گونه گوش دادن به غنا نباشد، بلكه مختص آن شنيدنى است كه با حضور در مجلس غنا باشد. بنابراين، شايد حرمت غنا از باب حرمت حضور در مجالس گناه باشد. (١٢)

٣. روايت عنبسه از امام صادق(ع):

«قال : استماع اللهو و الغناء ينبت النفاق كما ينبت الماء الزرع؛ (١٣)

گوش دادن به لهو و غنا موجب رويش نفاق است؛ چنان كه آب مايه روييدن گياه است».

(١٠) همان، ج١٢، ص٢٣٢، باب ٩٩ از ابواب مايكتسب به، ح٣٢.
(١١) فرقان، آيه ٧٢.
(١٢) وسائل الشيعه، ج١٢، ص٢٢٦ ، باب ٩٩ از ابواب مايكتسب به، ح٣.
(١٣) همان، ج١٢، ص٢٣٥ و ٢٣٦، باب ١٠١ از ابواب مايكتسب به، ح١.