به هر حال، براى اثبات حرمت غنا، چنان كه گفته‌ايم، روايات مستفيض در حد كافى وجود دارد كه دست كم برخى از آنها از جهت سند كامل اند؛ از قبيل آنچه در پى مى‌آيد:

١. روايت زيد شحّام : «قال أبو عبداللّه‌(ع): بيت الغناء لاتؤمن فيه الفجيعة و لاتجاب فيه الدعوة ولايدخله الملك (٦)؛

امام صادق(ع) فرمود: خانه غنا از فاجعه در امان نيست و دعا در آن به اجابت نمى‌رسد و فرشته به آن وارد نمى‌شود.»

٢. همچنين روايت ديگرى از زيد شحّام :

«قال: سألت أبا عبداللّه‌(ع) عن قوله عزّوجلّ: واجتنبوا قول الزور (٧)، قال: قول الزور الغناء (٨)؛

از امام صادق(ع) در باره اين كلام خدا پرسيدم كه مى‌فرمايد: از سخن زور اجتناب كنيد، فرمود: سخن زور غنا است».

اين دو روايت از نظر سند كامل است.

٣. روايت حمران از امام صادق(ع) كه مى‌فرمايد:

«... فإذا رأيت الحق قد مات و ذهب أهله و رأيت الجور قد شمل البلاد... و يستمرّ في ذكر شياع الفحشاء و الفساد... و رأيت الملاهي قد ظهرت يمرّ بها لا يمنعها أحد أحداً و لايجترى أحد على منعها...؛ (٩)

چون ديدى حق پايمال مى‌گردد و اهل حق از بين رفته‌اند و ستم همه جا را فرا گرفته است... و مردم پيوسته در پى گسترش فحشا و فسادند و... ديدى كه

(٦) وسائل الشيعه، ج١١، ص٢٧٨، باب ٤٩ از ابواب جهاد النفس، ح٢٢ و نيز ج١٢، ص٢٢٥، باب ٩٩ از ابواب مايكتسب به، ح١.
(٧) حج، آيه ٣٠.
(٨) وسائل الشيعه، ج١١، ص٢٧٨، باب ٤٩ از ابواب جهاد نفس، ح٢٢، و نيز ج١٢، ص ٢٢٥، باب ٩٩ از ابواب مايكتسب به، ح٢.
(٩) همان، ج١١، ص٥١٥ ـ ٥١٦، باب ٤١ از ابواب الأمر و النهي، ح٦.